Μια νέα τάση στα TikTok και Reels μετατρέπει τη φιλία που λείπει —και την καθημερινότητα στο σπίτι— σε αφήγηση, κοινότητα και, ενίοτε, σε εμπορεύσιμο brand.


Μια από τις πιο βασικές «εντολές» του influencer marketing ήταν πάντα η ίδια: δείξε τι έχεις, ώστε να το θέλουν κι άλλοι. Για χρόνια, αυτό σήμαινε πράγματα υλικά – γεύματα με αστέρια Michelin, πολυτελείς τσάντες, ταξίδια σε καρτ-ποστάλ τοπία. Καθώς όμως η έννοια του ψηφιακού brand άρχισε να χωράει όλο και περισσότερα, τα «ποθητά αποκτήματα» επεκτάθηκαν και σε ανθρώπους: έναν τρυφερό/ή σύντροφο, παιδιά που μοιάζουν βγαλμένα από οικογενειακή διαφήμιση, μια καταγωγή που υπονοεί προνόμιο. Και όλα αυτά συνήθως παρουσιάζονται ως προσθήκη στη ζωή – έχω, όχι μου λείπει.

Όταν το «brand» χτίζεται γύρω από αυτό που λείπει

Τους τελευταίους μήνες εμφανίζεται όλο και πιο συχνά ένα διαφορετικό μοτίβο: δημιουργοί που ορίζουν το περιεχόμενό τους όχι από όσα διαθέτουν, αλλά από όσα δεν έχουν – και πιο συγκεκριμένα, από την απουσία φίλων. Πρόκειται για POV βίντεο με τίτλους όπως «ζεις μόνος/η στη Νέα Υόρκη και δεν έχεις φίλους, οπότε οι νύχτες σου μοιάζουν έτσι» ή «είσαι single, δεν έχεις φίλους, ζεις μόνος/η και δεν θα κάνεις παιδιά, οπότε αυτή είναι η Παρασκευή σου».

Συχνά βλέπεις μια νεαρή γυναίκα, κάτοικο πόλης και αυτοπροσδιοριζόμενη ως εσωστρεφή, να γυρίζει σε ένα προσεγμένο διαμέρισμα. Βγάζει παπούτσια, φτιάχνει ένα απλό γεύμα, κάθεται στον καναπέ και βάζει τηλεόραση. Ένα μικρό «τρικ» επαναλαμβάνεται: αναψυκτικό χωρίς ζάχαρη σε ποτήρι κρασιού, ώστε η βραδιά να μοιάζει λίγο πιο ιδιαίτερη. Για κάποιους αυτό είναι cozy και γαλήνιο· για άλλους έχει μια σκιά, σαν ήσυχη υπενθύμιση απομόνωσης.

Η μοναξιά εδώ δεν παρουσιάζεται απαραίτητα ως δράμα. Παρουσιάζεται ως ρουτίνα: ένα σπίτι καθαρό, μια νύχτα χωρίς πρόγραμμα, μια προσπάθεια να δοθεί νόημα στη σιωπή.

  • Μειωμένη κοινωνική επαφή μέσα στην εβδομάδα (μερικές φορές σχεδόν αποκλειστικά εργασιακή).
  • Παρασκευές και Σαββατοκύριακα χωρίς σταθερά πλάνα, όχι από επιλογή αλλά από απουσία δικτύου.
  • Αντίφαση ανάμεσα στην αυτοφροντίδα και στη θλίψη: «φτιάχνω κάτι όμορφο» ενώ κάτι λείπει.
  • Αίσθηση ότι “έμεινα πίσω” σε σχέση με συνομηλίκους που έχουν παρέες, σχέσεις, οικογένεια.

Σημαντικό: το περιεχόμενο αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε άνθρωπος που μένει σπίτι είναι μοναχικός/ή. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να είναι κανείς σπιτόγατος/η ή να απολαμβάνει τη μοναχικότητα χωρίς να βιώνει μοναξιά.

Πώς ξεκίνησε: η ιστορία της Lana Isa

Η Lana Isa, γνωστή ως @lanasololife, είναι 24 ετών και ανεβάζει vlogs για την «solo ζωή» της σε σχεδόν 200.000 followers στο Instagram. Όπως λέει, δεν προσπαθούσε να κάνει ρομαντική την απουσία φίλων, αλλά να ρομαντικοποιήσει το να κάνεις το καλύτερο που μπορείς στο στάδιο ζωής που βρίσκεσαι. Ζει στην ευρύτερη περιοχή του Τορόντο και εργάζεται εξ αποστάσεως ως manager πωλήσεων λογισμικού. Η «solo» περίοδος ξεκίνησε μετά την αποφοίτησή της στις αρχές της COVID, την άμεση είσοδο στην εργασία, έναν δύσκολο χωρισμό και μια μετακόμιση στην άλλη άκρη της χώρας. Στην πορεία, οι φιλίες ξεθώριασαν. Το περασμένο καλοκαίρι, περιγράφει ότι βρέθηκε σχεδόν απομονωμένη, με λίγη κοινωνική επαφή πέρα από τις βιντεοκλήσεις με συναδέλφους. Τα μηνύματα, όπως λέει, έρχονταν κυρίως από τη μητέρα και την αδελφή της—και από την εταιρεία κινητής για τον λογαριασμό.

Από τα «solo ραντεβού» στο «μένω σπίτι»: τι άλλαξε στο αφήγημα

Η Isa εμπνεύστηκε από τον δημιουργό Noe Murillo, οδηγό λεωφορείου με έδρα το Λος Άντζελες, που καταγράφει «solo ραντεβού». Εκείνη όμως ακολούθησε άλλη κατεύθυνση: αντί για εξόδους, έδειξε κυρίως το να μένει σπίτι. Το πρώτο της βίντεο, με λεζάντα «είσαι single, δεν έχεις παιδιά, ζεις μόνος/η και είσαι εσωστρεφής», έκανε περίπου 200.000 views στο TikTok ενώ είχε μόλις 1.000 followers. Αυτό το δυσανάλογο ενδιαφέρον την ώθησε να συνεχίσει. Αργότερα πρόσθεσε και τη φράση «δεν έχω φίλους», παρότι τη φόβισε η πιθανότητα κριτικής από ανθρώπους του παρελθόντος της. Τα σχόλια που ήρθαν πίσω έδειξαν ότι πολλοί αναγνώρισαν τον εαυτό τους: απώλεια παρέας, λιγότερο FOMO, ακόμη και ομολογίες για πόνο από σχέσεις που πλήγωσαν.

Γιατί βρίσκει τόσο κοινό: τα δεδομένα για την απομόνωση

Η τάση δεν εμφανίζεται στο κενό. Έρευνα του 2025 από την American Psychological Association ανέφερε ότι περίπου οι μισοί ενήλικες στις ΗΠΑ νιώθουν απομονωμένοι συχνά ή κάποιες φορές. Παράλληλα, μελέτη του 2021 στο Psychological Bulletin σημείωσε ότι το ποσοστό μοναξιάς στους νεαρούς ενήλικες αυξανόταν κάθε χρόνο μεταξύ 1976 και 2019. Και σε διαδικτυακές κοινότητες όπως το r/lonely στο Reddit, εκατοντάδες άνθρωποι απαντούν σε ερωτήσεις του τύπου «πόσοι δεν έχετε απολύτως κανέναν φίλο;».

Η μοναξιά ως εμπορεύσιμο αφήγημα: η Devon Noehring και οι αμφιβολίες

Αυτό το «έτοιμο» κοινό προσέλκυσε κι άλλους δημιουργούς. Η Devon Noehring, full-time influencer στο Φοίνιξ, περιγράφει ότι αναζητούσε νέο προσανατολισμό στον λογαριασμό της. Όταν ανέβασε ένα vlog Παρασκευής βράδυ και μίλησε ανοιχτά για το ότι δεν είχε «τρελό, διασκεδαστικό πλάνο», το βίντεο απογειώθηκε. Σήμερα ανεβάζει «single introvert» περιεχόμενο σε 357.000 followers στο Instagram. Είτε αυτό λειτουργεί ως καθρέφτης για ανθρώπους που θέλουν επιβεβαίωση είτε ως θέαμα για πιο κυνικούς θεατές, ένα είναι σαφές: η κοινωνική απομόνωση μπορεί πλέον να «πουλήσει» ως brand αφήγημα.

Τα βίντεο συχνά μοιάζουν οπτικά μεταξύ τους, όμως το συναίσθημα δεν είναι πάντα ίδιο. Στο YouTube κανάλι My Drama Free Diaries, ένα βίντεο με σούπα και τύλιγμα δώρων έχει τίτλο: «POV: ξέφυγες από τον κακοποιητή σου, τώρα ζεις μόνη χωρίς παιδιά και χωρίς φίλους». Εκεί η ρουτίνα δεν παρουσιάζεται ως αισθητική, αλλά ως σκληρή δουλειά—μερικές φορές με δάκρυα. Υπάρχουν επίσης αμφιβολίες για το πόσο «αληθινό» είναι όλο αυτό σε πλατφόρμες που ανταμείβουν την προσοχή. Η Paulina Cee έγινε αντικείμενο συζήτησης στο r/NYCInfluencerSnark, με κάποιους να ισχυρίζονται ότι το περιεχόμενό της φαίνεται στημένο ή αντιγραμμένο, ακόμη και ότι υποκρύπτει marketing. Η Isa λέει ότι συχνά τη ρωτούν αν υπερβάλλει όταν λέει πως δεν έχει φίλους, και επιμένει ότι δεν υπερβάλλει.

Στρατηγικές Αντιμετώπισης: σύνδεση χωρίς πίεση και χωρίς ντροπή

Μέσα σε όλη αυτή τη συζήτηση, υπάρχει και κάτι τρυφερό: η ανάγκη να πεις «έτσι είναι η ζωή μου τώρα» και να μην σε χλευάσουν. Το να αναγνωρίζεις τη μοναξιά σου δεν είναι αποτυχία είναι μια ειλικρινής πληροφορία για τις ανάγκες σου.

  • Μικρές, επαναλαμβανόμενες επαφές: μια σταθερή δραστηριότητα (μάθημα, ομάδα, λέσχη) μπορεί να χτίσει οικειότητα με χρόνο.
  • Online κοινότητα ως γέφυρα, όχι ως υποκατάστατο: μπορεί να βοηθήσει να νιώσεις λιγότερο/η «παράξενος/η», μέχρι να βρεις ρυθμό και εκτός οθόνης.
  • Ευαλωτότητα με όρια: μοίρασμα που σε προστατεύει, χωρίς να εκθέτεις τη ζωή σου περισσότερο απ’ όσο αντέχεις.

Η Isa λέει ότι το κοινό της τη βοήθησε να «βγει από το καβούκι της» και να νιώσει πως αυτό που ζει δεν είναι ντροπή. Έφτασε να μιλά απευθείας στην κάμερα, με λεζάντα «κάνω πως εσείς είστε οι φίλοι μου και είμαστε σε FaceTime». Οι σχολιαστές της απάντησαν ότι είναι ήδη οι φίλοι της. Η Noehring, από την πλευρά της, λέει ότι επιθυμεί περισσότερη κοινότητα και εκτός διαδικτύου. Πέρσι γράφτηκε σε λίγκα pickleball και σταδιακά έδεσε με μια άλλη παίκτρια που έγινε στενή της φίλη – ένα παράδειγμα του πώς μια «μικρή έκθεση» μπορεί να ανοίξει χώρο για κάτι νέο.

Δεν χρειάζεται να «ρομαντικοποιήσεις» τη μοναξιά για να τη διαχειριστείς. Μπορείς να κάνεις τρυφερές κινήσεις προς τον εαυτό σου—να φτιάξεις ένα απλό δείπνο, να ξεκουραστείς, να δώσεις λίγη λάμψη στη βραδιά—και ταυτόχρονα να παραδεχτείς ότι σου λείπει η συντροφικότητα.

Η μοναχικότητα και η μοναξιά δεν είναι το ίδιο. Το να είσαι μόνος/η μπορεί να είναι επιλογή, ανάσα, προστασία. Η μοναξιά, αντίθετα, συχνά μοιάζει με έλλειψη σύνδεσης. Και το να το πεις δυνατά είναι ένα πρώτο βήμα προς περισσότερη κατανόηση—από τους άλλους, αλλά και από εσένα.