O ροκ σταρ σύμβολο του χάους, αλλά και του ανελέητου self marketing, μόλις ανακοινώθηκε πως σύντομα θα βγει σε “περιοδεία” ως AI holographic avatar σε ΗΠΑ και Βρετανία.
Όχι, όχι! Ο Ozzy Osbourne δεν θα επιστρέψει ως walking dead για μουσικές συναυλίες. Θα περιοδεύει ως υπερθέαμα μέσω ευέλικτων εγκαταστάσεων, με ένα AI ολόγραμμα που οι θαυμαστές θα πληρώνουν για να δουν και συνομιλήσουν μαζί του. O Ozzy θα αλληλεπιδρά, θα απαντά σε ερωτήσεις, δηλαδή θα λειτουργεί σαν μία ψηφιακή συνέχεια του ανθρώπου που για δεκαετίες υπήρξε μία περσόνα υπερθέαμα.
Το νέο ακούγεται είτε νοσηρό είτε ένας ενδιαφέρον τρόπος να συνεχίζει να συνομιλεί ο Οzzy με τις επόμενες γενιές. Η πρώτη αντίδραση είναι προφανώς «ok, όλο αυτό ακούγεται insane». Μετά όμως έρχονται οι δεύτερες σκέψεις: Όλο αυτό δεν είναι απλώς άλλο ένα tech project ή ένα gimmick για νοσταλγικούς fans και τα παιδιά τους. Είναι μία από τις πρώτες φορές που βλέπουμε τόσο ξεκάθαρα το πώς η AI εποχή θα αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη μνήμη, τη διασημότητα, ακόμη και τον θάνατο.
Ναι μεν είμαστε η γενιά που έχουμε μεγαλώσει online και οι πρώτοι που έχουμε συνηθίσει στην ιδέα ότι τίποτα δεν «φεύγει» ή διαγράφεται από τη μνήμη οριστικά. Οι φωτογραφίες μένουν, τα stories σώζονται, οι φωνές υπάρχουν σε voice notes, τα videos – ακόμα και αυτά που θα ήθελες να εξαφανιστούν – θα παίζουν για πάντα σε κάποια πλατφόρμα.
Το digital footprint ενός ανθρώπου πλέον συνεχίζει να υπάρχει πολύ μετά από εκείνον. Με τους διάσημους εκλιπόντες το AI έρχεται απλώς να μετατρέψει τη διάδραση μαζί τους σε θέαμα και χρήματα φυσικά. Να σημειωθεί πως το AI avatar του Οzzy Osbourne το ανακοίνωσε σε φεστιβάλ τεχνολογίας στο Λας Βέγκας, την περασμένη εβδομάδα, η ίδια του η οικογένεια, παραχωρώντας τα δικαιώματα αλλά και όλο το υλικό που θα feedάρει το AI ολόγραμμα του Ozzy, ώστε να τον ρωτάς και να σου απαντάει ακριβώς όπως θα σκεφτόταν και αντιδρούσε, αν ήταν ακόμη στη ζωή.
Και εδώ αρχίζουν τα θέματα ηθικής. Μέχρι τώρα ένα tribute ήταν κάτι σχετικά ξεκάθαρο: ένα ντοκιμαντέρ, ένα ακυκλοφόρητο album, ένα post από fans που θυμούνται έναν artist, ένα tribute concert κ.ά. Τώρα όμως μιλάμε για κάτι διαφορετικό. Έρχεται ένα επιχειρηματικό venture που θολώνει τα όρια ανάμεσα στη μνήμη και την προσομοίωση. Τι ακριβώς θεωρούμε αληθινό; Και πόσο θεμιτό είναι να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε καλλιτέχνες, που άφησαν πίσω τους μία τεράστια κληρονομιά σε μουσικούς και pop culture όρους, ως data sets που μπορούν να αναπαράγονται επ’ άπειρον;
Μένει να δούμε πώς θα «δουλέψει» αυτό και αν θα κάμψει τις ενστάσεις μας περί «τυμβωρυχίας». Πιθανότατα πολλοί να μην το απορρίψουν εντελώς. Για πολλούς θα υπάρξει και μία genuine περιέργεια, για άλλους, πολύ νέους, θα είναι αυτός ο τρόπος να συνδεθούν με έναν θρύλο που δεν είδαν ποτέ live. Και για άλλους, το σκηνικό θα χαρακτηριστεί δυστοτικό. Και όλα αυτά είναι που κάνουν αυτές τις AI «νεκραναστάσεις» τόσο αμφίρροπες ηθικά. Το μέλλον θα δείξει. Μέχρι τότε, Ozzy, δεύρο έξω!
