Σεξ, ναρκωτικά, εκβιασμοί και σελέμπριτι: Το ντοκιμαντέρ «Φαμπρίτσιο Κορόνα: Εγώ Είμαι η Είδηση» είναι μία αποκαλυπτική αποτύπωση της Ιταλίας των δεκαετιών του 1990 και 2000, του μπερλουσκονισμού και της Ελλάδας που προσπαθούσε να της μοιάσει.
Στην ιταλική μίνι σειρά ντοκιμαντέρ «Φαμπρίτσιο Κορόνα: Εγώ Είμαι η Είδηση» που μόλις ανέβηκε στο Netflix, είδαμε μέσα της και λίγο από την Ελλάδα των 90s και των αρχών των 00s (μετά την Ολυμπιάδα της Αθήνας η δουλειά άρχισε να «χαλάει», μέχρι να μας χτυπήσει η οικονομική κρίση, όπως και τη γειτονική χώρα). Δύο χώρες παραδομένες στο κούφιο lifestyle, στο κουτσομπολιό, στο «ξεβλάχεμα» και στο εύκολο χρήμα.
Βέβαια, άλλο μέγεθος η Ιταλία του Μπερλουσκόνι τότε, μία χώρα με παράδοση στη μόδα και με δική της βαριά βιομηχανία, θα έλεγες ότι τα πράγματα ήταν ακόμα πιο ακραία και πέρναγαν μέσα από μεγεθυντικό φακό σε σχέση με την μικρή Ελλάδα (που οι «παχιές αγελάδες» έκαναν πάρτι για αρκετά χρόνια, ίσως και σήμερα).
Στη σειρά πέντε επεισοδίων που τα βλέπεις «μονορούφι» (το αντίστοιχο binge-watching) ακολουθούμε τον Φαμπρίτσιο Κορόνα, έναν άνθρωπο που ακόμα δεν έχει κλείσει τα 52 του χρόνια και έχει ζήσει 100 ζωές. Κάποιες από αυτές τις ζωές και χρόνια τα έχει περάσει σε φυλακές υψίστης ασφαλείας και σε ιδρύματα αποτοξίνωσης (σαν «μαϊμού» τοξικομανής για να γλιτώσει τη φυλακή, δεν έχει μόνο η Ελλάδα την πρωτοκαθεδρία σε κάθε λογής «μαϊμουδιές» του συστήματος), σε μία χώρα, πάντα, που υπάρχει και η σκιά της μαφίας και την εγκληματικών οργανώσεων.
Ποιος είναι ο Φαμπρίτσιο Κορόνα;
Λίγες μορφές ενσάρκωσαν τόσο ολοκληρωμένα τις αντιφάσεις της ιταλικής κουλτούρας των σελέμπριτι και ακόμη λιγότερες πλήρωσαν τόσο δημόσια το τίμημα. Το να γράψει κανείς για τον Φαμπρίτσιο Κορόνα δεν σημαίνει απλώς να απαριθμήσει σκάνδαλα, αλλά να χαρτογραφήσει τον τρόπο με τον οποίο ένα ολόκληρο μιντιακό οικοσύστημα έμαθε να εμπορευματοποιεί την ηδονοβλεψία και στη συνέχεια αποκήρυξε τον άνθρωπο που την τελειοποίησε.
Ο Φαμπρίτσιο Κορόνα γεννήθηκε το 1974 και μεγάλωσε ανάμεσα στη Σικελία και το Μιλάνο. Είχε τη δημοσιογραφία στο αίμα του, σαν γιος γνωστού δημοσιογράφου και εκδότη (που μάλλον το μήλο δεν έπεσε κάτω από τη μηλιά, είναι οι συχνές περιπτώσεις κακομαθημένων γόνων). Στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, την εποχή που τα γυαλιστερά εβδομαδιαία περιοδικά και η gossip τηλεόραση βρίσκονταν στο απόγειό τους, μετέτρεψε το επάγγελμα του παπαράτσι από ευκαιριακό κυνήγι σε οργανωμένη βιομηχανία.
Υπό την καθοδήγησή του, οι φωτογράφοι δεν κυνηγούσαν απλώς διασημότητες, τις διαχειρίζονταν. Οι εικόνες έγιναν εμπόρευμα, η σιωπή διαπραγματευτικό χαρτί, και ο Κορόνα ο μεσάζων που αποφάσιζε ποιες αλήθειες θα έμεναν κρυφές και ποιες θα έβγαιναν στα περίπτερα. Ο ίδιος δεν είχε πιάσει ποτέ φωτογραφική μηχανή. Ήταν ο ατζέντης των παπαράτσι. Κάθε φωτογραφία και αποκλειστικότητες τις πούλαγε για πολλές χιλιάδες ευρώ, άλλα τόσα και περισσότερα έπαιρνε κάτω από το τραπέζι για να μην βγάλει ειδήσεις που θα έβλαπταν διασημότητες.
Οι πιο διαβόητες υποθέσεις του αφορούσαν την πολιτική, τον αθλητισμό και τον κόσμο της τηλεόρασης. Ποδοσφαιριστές (διάσημες οι υποθέσεις με τους Τότι, Αντριάνο, Τρεζεγκέ), παρουσιαστές και δημόσια πρόσωπα υψηλού προφίλ παγιδεύτηκαν σε ένα σύστημα όπου η έκθεση ή η προστασία τους είχε τίμημα. Η μέθοδος ήταν απλή αλλά οι συνέπειες τεράστιες. Η δικαιοσύνη τελικά αποδόμησε το δίκτυο, κατηγορώντας τον Κορόνα για εκβιασμό και παράνομη διαμεσολάβηση. Οι καταδίκες που ακολούθησαν και τα χρόνια φυλάκισης μετέτρεψαν τον «βασιλιά των παπαράτσι» σε πρωτοσέλιδο άλλου είδους. Έγινε ο ίδιος είδηση.
Η προσωπική του ζωή ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον μύθο. Οι σχέσεις του δεν υπήρξαν ποτέ ιδιωτικές, αλλά προεκτάσεις της δημόσιας αφήγησής του. Ο γάμος του με τη Νίνα Μόριτς, μοντέλο και τηλεοπτική προσωπικότητα, έγινε ένα από τα πιο διάσημα σελέμπριτι δράματα της Ιταλίας. Οι μεταγενέστερες σχέσεις του με πολύ νεότερες συντρόφους, μοντέλα και influencers, παγίωσαν την εικόνα ενός ανθρώπου που δεν μπορούσε να διαχωρίσει την προσωπική ζωή από το θέαμα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο ίδιος ο Κορόνα καλούσε τους φωτογράφους του για μερικές «αποκλειστικές» λήψεις την ώρα που έκανε σεξ με την σύντροφό του σε κάποια παραθαλάσσια βίλα. Όλα εμπόριο.
Η φυλακή δεν τον φίμωσε, τον αναδιαμόρφωσε. Μέσα από συνεντεύξεις, βιβλία και δημόσιες εμφανίσεις που θόλωναν τα όρια ανάμεσα στην εξομολόγηση και την πρόκληση, επανεφηύρε τον εαυτό του ως έναν άνθρωπο που τιμωρήθηκε επειδή είπε δυνατά όσα οι άλλοι τα λένε υπογείως. Υποστήριξε ότι δεν ήταν εξαίρεση, αλλά το πιο ειλικρινές προϊόν ενός υποκριτικού συστήματος, αλλά για τους περισσότερους μάλλον είναι ένα χυδαίο κατασκεύασμα της εποχής του μπερλουσκονισμού που η digital εποχή τον έχει αφήσει πίσω (όσο και να το προσπαθεί με YouTube videos και άλλα κανάλια). Το επιχείρημα βρήκε αρκετούς αποδέκτες ώστε να τον κρατήσει στη δημοσιότητα και να μην ξεχαστεί.
Αυτή η κακή δημοσιότητα (γιατί μόνο η κακή δημοσιότητα είναι καλή για τον Κορόνα) επανήλθε ξανά με την πρόσφατη εμπλοκή του στον κόσμο του ιταλικού ‘Big Brother’. Δηλώσεις και αποκαλύψεις που συνδέθηκαν με το ριάλιτι και τον παρουσιαστή του που κατηγορείται για σεξουαλική κακοποίηση και εκβιασμό εναντίον διαγωνιζόμενου, οδήγησαν σε νέες νομικές συνέπειες και σε μία ακόμη πολύκροτη δίκη.
Για άλλη μια φορά, ο Κορόνα βρέθηκε κατηγορούμενος ότι ξεπέρασε όρια τα οποία ο ίδιος θεωρεί πως δεν θα έπρεπε ποτέ να υπάρχουν. Ο Κορόνα κατηγόρησε τον παρουσιαστή Αλφόνσο Σινιορίνι ότι συστηματικά εκβίαζε διαγωνιζόμενους με τη μέθοδο «αν δεν περάσεις από το κρεβάτι μου δεν θα μπεις καν ή δεν θα προχωρήσεις πολύ στο ριάλιτι». Η υπόθεση βρίσκεται στα δικαστήρια, με τον Σινιορίνι να παραιτείται από την Mediaset (εταιρεία που ίδρυσε ο Μπερλουσκόνι).
Σήμερα, ο Φαμπρίτσιο Κορόνα στέκεται ως προειδοποιητική φιγούρα για την ψηφιακή εποχή που ο ίδιος προέβλεψε. Πολύ πριν τα social media μετατρέψουν τους πάντες σε παπαράτσι και ταυτόχρονα σε στόχο, είχε καταλάβει ότι η προσοχή είναι νόμισμα που πληρώνεται ακριβά.
Σε μία κοινωνία εθισμένη στα σκάνδαλα αλλά πρόθυμη να βρει αποδιοπομπαίους τράγους, ο Κορόνα παραμένει ταυτόχρονα κακός και μάρτυρας, τιμωρημένος και αναγκαίος για κάποιους, ένας άνθρωπος που δεν δίστασε να πουλήσει και τους πιο κοντινούς του ανθρώπους για ένα «αποκλειστικό». Δεν είναι ατύχημα της ιταλικής μιντιακής ιστορίας. Είναι η πιο αμείλικτη αντανάκλασή της.
