Στον αστερισμό της Αλίκης

20 Ιουλίου του 1934 γεννιέται η εθνική μας σταρ
Κείμενο: Αγγελική Λάλου

Γεννημένη στις 20 Ιουλίου στο Μαρούσι, τρεις μέρες μόλις μετά αρρωσταίνει με πνευμονία και οι γονείς της τη βαφτίζουν εσπευσμένα, ως Αλίκη – Σταματίνα, αλλά έγραψε ιστορία μόνο το πρώτο της όνομα.

Είχε δύσκολα παιδικά χρόνια, με τον πατέρα της να δολοφονείται στην Κατοχή, και τη μητέρα να προσπαθεί να τη μεγαλώσει μαζί με τα δύο της αδέρφια.

Από μικρή λάτρευε τον κινηματογράφο, κι είχε αδυναμία στην Γκρέτα Γκάρμπο. Της άρεσε από παιδί η υποκριτική κι έπαιρνε μέρος στις περισσότερες σχολικές παραστάσεις, συνήθως ως η πρωταγωνίστρια.

Πέρασε με εξετάσεις, που έδωσε κρυφά από την οικογένειά της, το 1952 στο Εθνικό Θέατρο και ήδη πριν αποφοιτήσει άρχισε να κάνει τα πρώτα της δειλά θεατρικά βήματα.

Το 1954 έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση, με την ταινία «Το Ποντικάκι».

Το 1960 κέρδισε το βραβείο ερμηνείας Α' γυναικείου ρόλου στο 1οΚινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκηςγια την ερμηνεία της στην ταινία«Μανταλένα», σε σκηνοθεσίαΝτίνου Δημόπουλου, ενώ η ίδια ταινία εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνές κινηματογραφικόΦεστιβάλ των Καννών, όπου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις. Στο ίδιο φεστιβάλ βραβεύτηκε στο αναδρομικό αφιέρωμα (ρετροσπεκτίβα) η ταινία του 1959Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, όπου επίσης πρωταγωνιστούσε η Αλίκη.

Στις 18 Ιανουαρίου 1965 παντρεύτηκε τονΔημήτρη Παπαμιχαήλ, συμφοιτητή της στην Δραματική Σχολή, με το ειδύλλιο να έχει ίσως ξεκινήσει στην πρώτη τους κινηματογραφική συνάντηση το 1959 στην ταινία «Αστέρω». Στις 4 Ιουνίου 1969 γεννήθηκε ο γιος τους, Γιάννης. Μια εκρηκτική σχέση που οδήγησε στις 5 Ιουλίου 1975 σε διαζύγιο λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων.


Η δεκαετία του ’60 αποτελεί ορόσημο στην καριέρα της, καθώς συγκροτεί τον δικό της θίασο με τον οποίον ανεβάζει έργα όπως τα «Καίσαρ και Κλεοπάτρα» και «Χτυποκάρδια στο θρανίο», και κυρίως επειδή γνωρίζεται με τον Φιλοποίμενα Φίνο και αρχίζει τη συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ.

Συνολικά έπαιξε περίπου σε 40 ταινίες, ενδεικτικά χαρακτηριστικοί τίτλοι: «Το κλωτσοσκούφι», «Η Αλίκη στο ναυτικό», «Η αρχόντισσα και ο αλήτης», «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά», «Η σωφερίνα», «Μοντέρνα Σταχτοπούτα», «Αχ αυτή η γυναίκα μου», «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», «Διπλοπενιές». Η ταινία«Υπολοχαγός Νατάσα»ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου για τρεις δεκαετίες, με τις δύο επόμενες εισπρακτικές κινηματογραφικές επιτυχίες να ανήκουν επίσης στην ίδια.


Τη δεκαετία του 70 επικεντρώθηκε στο θέατρο, ανεβάζοντας πάνω από 50 παραστάσεις μέχρι το τέλος της ζωής της. Το 1975 άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο ανέβαιναν μέχρι τότε τα μιούζικαλ, εγκαινιάζοντας τα μιούζικαλ υπερπαραγωγή.

Σημαντικό κεφάλαιο της καριέρας της Αλίκης Βουγιουκλάκη έπαιξαν επίσης τα τραγούδια που ερμήνευσε ως ηθοποιός, τόσο στις κινηματογραφικές της ταινίες όσο και στις θεατρικές της παραστάσεις. Καθώς συνεργάστηκε με τους σπουδαιότερους Έλληνες συνθέτες και στιχουργούς όπως οιΣταύρος Ξαρχάκος,Μίμης Πλέσσας,Μάνος Λοΐζος,Γιάννης Μαρκόπουλος,Λευτέρης Παπαδόπουλος,Νίκος Γκάτσος,Θάνος Μικρούτσικος,Γιώργος Ζαμπέτας,Μίκης Θεοδωράκης, Δήμος Μούτσης, Νίκος Μαμαγκάκης, Σταμάτης Κραουνάκης, Λίνα Νικολακοπούλου, Γιώργος Χατζηνάσιος, Γιώργος Κατσαρός, Γιάννης Ξανθούλης κ.ά., ενώ στενή ήταν και η συνεργασία της τονΜάνο Χατζιδάκι, με τον οποίον έντυσαν μουσικά/στιχουργικά τα κινηματογραφικά και θεατρικά της έργα.

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη έχασε τη μάχη με τον καρκίνο και πέθανε στις 23 Ιουλίου 1996, Στις 24 Ιουλίου 1996, εψάλη η νεκρώσιμη ακολουθία στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε την επομένη στοΑ' Νεκροταφείο Αθηνώνδημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και πλήθους κόσμου, που έδωσε στην κηδεία τη μορφή λαϊκού προσκυνήματος.


Τιμώντας τη μνήμη της θυμόμαστε μερικές από τις φράσεις της

«Ο άντρας της ζωής μου είμαι εγώ».

«Οι μέρες που δεν χαμογελάμε, είναι οι χαμένες μέρες».

«Μα εγώ δεν υπήρξα ποτέ όμορφη γυναίκα. Έχω όμως τη διάθεση της ωραίας γυναίκας».

«Μαγεία προσπαθώ να δώσω στον κόσμο, σε αυτήν τη γη. Μαγεία θέλω να πάρω κι όταν βρεθώ στον ουρανό».

«Όταν μια μέρα θα φύγω από τη ζωή... E, πείτε πως χάσατε έναχαμόγελο...»

«Αν ήρθατε εδώ για να τινάξετε τα πέταλα της Αλίκης Βουγιουκλάκη, τότε μαδώντας με θα φτάσετε στο τελευταίο πέταλο να λέτε σ’ αγαπώ».

«Έχω κρατήσει πολύ καλά φυλαγμένο μέσα μου τον αληθινό μου εαυτό για μένα. Έχω δώσει όμως όλες τις άλλες μου αλήθειες στον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια που δουλεύω ασταμάτητα... Ό, τι κάνω είναι αληθινό».


«Δεν παίρνω πολιτική θέση ούτε κάνω αξιολόγηση. Απλώς λέω πως η εξουσία φθείρει τον ηγέτη όταν έχει υπερφίαλες προσωπικές φιλοδοξίες».

«Με ειρωνεύονται γιατί έπαιξα την γατούλα με την ροζ μυτούλα. Ήταν ρόλος δύσκολος. Γιατί αν ήταν εύκολος θα τον παίζανε κι άλλες..»

«Μέρες που δεν γελάμε είναι μέρες που δεν τις ζούμε».

«Είμαι αυτή που είμαι και σε όποιον αρέσει. Που αρέσει δηλαδή...»


«Είμαι γνήσια θεατρίνα και θα πεθάνω επάνω στο σανίδι. Για μένα η λύτρωση βρίσκεται πάνω στην σκηνή».

«Αντέχω στον χρόνο όπως αντέχουν όλα τα αληθινά πράγματα. Αν τους μοιάζω ψεύτικη, είναι γιατί ο καθένας μ’ έχει τυλίξει μ’ ένα δικό του ψέμα για να με εξηγήσει μέσα του. Δικό τους είναι το ψέμα που βλέπουν όχι δικό μου».

«Πιστεύω στην ισότητα. Αλλά προς θεού μην χάσουμε και την θηλυκότητά μας».

«Ήμουνα αληθινή και όχι δήθεν. Δεν είμαι δήθεν Σταρ. Είμαι η πραγματική Σταρ. Δεν είμαι δήθεν ταλαντούχα. Είμαι πραγματικά ταλαντούχα. Δεν έχω κάνει δήθεν αποτυχίες. Έχω κάνει τις μεγαλύτερες αποτυχίες. Δεν έχω κάνει δήθεν επιτυχίες. Έχω κάνει τα μεγαλύτερα ρεκόρ».

Πηγή