Από το World of Warcraft και το Strava μέχρι κλειστές κοινότητες ενδιαφερόντων, οι νέοι προτιμούν γνωριμίες που χτίζονται οργανικά αντί για την κουλτούρα του ατελείωτου swipe.


Η γενιά Ζ φαίνεται να αλλάζει ριζικά τον τρόπο που προσεγγίζει τις σχέσεις. Εκεί που το swipe κάποτε έμοιαζε αυτονόητο, σήμερα για πολλούς νέους θεωρείται κουραστικό, επαναλαμβανόμενο και συχνά επιφανειακό. Η κόπωση από τις κλασικές πλατφόρμες γνωριμιών είναι πλέον μετρήσιμη, με πτώση χρηστών σε μεγάλες αγορές και ολοένα και περισσότερους νέους να δηλώνουν ότι δεν χρησιμοποιούν συστηματικά τέτοιες εφαρμογές.

Στη θέση τους δεν έρχεται απαραίτητα η πλήρης επιστροφή στο offline. Αντίθετα, αναδύεται ένα υβριδικό μοντέλο. Οι γνωριμίες μεταφέρονται σε ψηφιακούς χώρους που δεν σχεδιάστηκαν εξαρχής για ραντεβού. Το gaming αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Στο World of Warcraft παίκτες περνούν ώρες συνεργαζόμενοι, συνομιλώντας και χτίζοντας κοινές εμπειρίες. Η συναισθηματική εγγύτητα προκύπτει οργανικά μέσα από το κοινό πλαίσιο δράσης και όχι μέσα από μια σύντομη περιγραφή προφίλ.

Παρόμοια δυναμική εμφανίζεται και σε εφαρμογές που βασίζονται σε χόμπι. Η Strava, αρχικά εργαλείο καταγραφής προπονήσεων, λειτουργεί πλέον και ως κοινωνικό δίκτυο για δρομείς και αθλητές. Τα likes σε μια διαδρομή ή τα σχόλια σε μια επίδοση μετατρέπονται συχνά σε αφορμή για ιδιωτική συνομιλία και τελικά σε ραντεβού. Αντίστοιχα, το Letterboxd συγκεντρώνει σινεφίλ που συνδέονται μέσα από κοινές κινηματογραφικές αναφορές. Η συζήτηση για μια ταινία λειτουργεί ως φίλτρο συμβατότητας πιο αποτελεσματικό από μια φωτογραφία προφίλ.

Τα παραδοσιακά dating apps εξακολουθούν να έχουν τεράστια βάση χρηστών. Το Tinder, το Hinge, το Bumble και το Grindr παραμένουν ενεργά και επικαλούνται εκατομμύρια matches. Ωστόσο, το μοντέλο τους δέχεται πίεση. Η λογική της ατελείωτης επιλογής και της γρήγορης απόρριψης δημιουργεί την αίσθηση εμπορευματοποίησης της οικειότητας. Για αρκετούς νέους αυτό το περιβάλλον δεν ενθαρρύνει αυθεντική σύνδεση αλλά διαρκή αξιολόγηση.

Ένας ακόμη παράγοντας είναι η πανδημία. Κατά τη διάρκεια των lockdowns οι εφαρμογές γνωριμιών λειτούργησαν περισσότερο ως μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μετά την άρση των περιορισμών, πολλοί χρήστες διαπίστωσαν ότι επιθυμούν κάτι πιο ουσιαστικό από συνομιλίες χωρίς κατάληξη. Οι κοινότητες ενδιαφερόντων προσφέρουν χαμηλότερη πίεση. Το ρομαντικό στοιχείο δεν είναι ο δηλωμένος στόχος, άρα οι αλληλεπιδράσεις ξεκινούν χωρίς το βάρος προσδοκιών.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εφαρμογές γνωριμιών οδηγούνται σε εξαφάνιση. Πειραματίζονται με νέα formats, περιορίζουν την έμφαση στις φωτογραφίες ή ενσωματώνουν διαφορετικού τύπου αλληλεπίδραση. Παράλληλα, η τεχνητή νοημοσύνη αναμένεται να επηρεάσει τη διαδικασία matching, μετατοπίζοντας την έμφαση από την ποσότητα στην ποιότητα των προτάσεων.

Η ουσία όμως είναι αλλού. Η γενιά Ζ δεν απορρίπτει την τεχνολογία. Απορρίπτει την αίσθηση ότι η σχέση είναι προϊόν που επιλέγεται με μηχανικό τρόπο. Προτιμά περιβάλλοντα όπου η σύνδεση προκύπτει ως συνέπεια κοινής δραστηριότητας. Είτε μέσα σε ένα ψηφιακό guild είτε σε ένα club δρομέων, η γνωριμία χτίζεται γύρω από κάτι που ήδη έχει νόημα για τους συμμετέχοντες. Και αυτό φαίνεται να αλλάζει τον χάρτη των σύγχρονων σχέσεων.