Ένα μήνυμα για κάθε νέο που νιώθει μόνος μέσα σε μια κοινωνία γεμάτη εικόνες, προσδοκίες και πίεση να φαίνεται όλα τέλεια ενώ μέσα του ψάχνει απλώς να βρει τον εαυτό του.
Νιώθεις πως οι άλλοι δεν σε καταλαβαίνουν; Σαν να μιλάς και τα λόγια σου να χάνουν τη δύναμή τους πριν καν ακουστούν. Σήμερα, με τα social media και τις συνεχείς εικόνες επιτυχίας, χαράς, ταξιδιών, σχέσεων που φαίνονται τέλειες, είναι ακόμα πιο έντονη αυτή η αίσθηση. Βλέπεις ανθρώπους να ζουν μια ζωή που μοιάζει απρόσκοπτα ευτυχισμένη, ενώ εσύ νιώθεις μπερδεμένος, αβέβαιος, ή σαν να μην ανήκεις κάπου. Και τότε το μυαλό σου σε πείθει ότι είσαι μόνος. Δεν είσαι. Πολλοί νέοι αισθάνονται το ίδιο, απλώς δεν το λένε.
Η πίεση σήμερα είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Πρέπει να αποφασίσεις τι θα σπουδάσεις, ποιον δρόμο θα ακολουθήσεις, πώς θα φανείς στους άλλους, τι εικόνα να δείξεις. Όλα αυτά ενώ ακόμα προσπαθείς να καταλάβεις ποιος είσαι. Είναι λογικό να νιώθεις ότι δεν σε καταλαβαίνουν. Το πρόβλημα δεν είσαι εσύ, είναι η ταχύτητα με την οποία ο κόσμος περιμένει απαντήσεις που εσύ ακόμα ψάχνεις.
Πολλοί νέοι έχουν μάθει να επικοινωνούν μέσα από μηνύματα, reactions, emoji. Οι βαθιές συζητήσεις, τα συναισθήματα, οι αμφιβολίες, δεν χωράνε σε λίγα γράμματα. Αυτό δημιουργεί ένα αίσθημα απομόνωσης: μιλάς αλλά δεν ακούγεται η φωνή σου. Θέλεις κάποιον που να σταθεί πραγματικά, να ακούσει χωρίς να κρίνει, να καταλάβει χωρίς να προσπαθήσει να σε αλλάξει.
Δεν χρειάζεται να σε καταλαβαίνουν όλοι. Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν θα συμβεί. Το να αισθάνεσαι διαφορετικός ή παρεξηγημένος δεν είναι αδυναμία. Συχνά σημαίνει ότι έχεις ευαισθησία, ότι παρατηρείς, ότι σκέφτεσαι πιο βαθιά από ό,τι φαίνεται. Και αυτή η ευαισθησία είναι δύναμη. Απλώς χρειάζεται χρόνος για να τη συνειδητοποιήσεις.
Αυτό που μπορείς να κάνεις τώρα είναι να δημιουργήσεις τον δικό σου χώρο. Έναν χώρο, έστω μικρό, όπου μπορείς να μιλήσεις, να εκφραστείς, να νιώσεις ότι κάποιος σε ακούει πραγματικά. Ένας φίλος, μια ομάδα που μοιράζεται τα ίδια, ένας καθηγητής, ένας άνθρωπος που σε στηρίζει. Κάποιες φορές θα χρειαστεί να ψάξεις πολύ για να βρεις αυτούς τους ανθρώπους, αλλά όταν τους βρεις, θα νιώσεις ότι η μοναξιά μειώνεται, ακόμα κι αν δεν εξαφανίζεται εντελώς.
Μην βιάζεσαι να αλλάξεις για να ταιριάξεις. Μερικές φορές το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν σε καταλαβαίνουν, αλλά ότι δεν έχουν δει αρκετά ποιος είσαι πραγματικά. Αυτό χτίζεται με τον χρόνο. Και όσο περισσότερο επιτρέπεις στον εαυτό σου να φανεί όπως είναι, όσο περισσότερο μένεις πιστός στα συναισθήματα και στις ανάγκες σου, τόσο πιο κοντά θα έρθεις σε ανθρώπους που σε καταλαβαίνουν αληθινά.
Η σύγχυση, οι αμφιβολίες, το αίσθημα ότι δεν ανήκεις, είναι κομμάτι της διαδικασίας να μεγαλώνεις σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς. Δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, είναι ένδειξη ότι ψάχνεσαι, ότι προσπαθείς να βρεις τον δρόμο σου. Και όποιος ψάχνεται, τελικά βρίσκει τους ανθρώπους που τον βλέπουν για αυτό που είναι.
