Η αλήθεια είναι ότι το σοκ της ελευθερίας δεν σημαίνει ότι δεν είσαι έτοιμος. Σημαίνει ότι μαθαίνεις. Ότι δοκιμάζεις ρόλους ρυθμούς και αντοχές. Ότι χτίζεις σιγά σιγά έναν τρόπο να παίρνεις αποφάσεις χωρίς εγγυήσεις.
Η στιγμή που περνάς την πόρτα της σχολής υποτίθεται ότι σηματοδοτεί την αρχή της ενήλικης ζωής. Περισσότερος χώρος περισσότερες επιλογές λιγότεροι κανόνες. Κι όμως για πολλούς αυτή η μετάβαση δεν μοιάζει με άνοιγμα αλλά με απότομο ξεβόλεμα. Από ένα περιβάλλον όπου όλα ήταν δομημένα βρίσκεσαι ξαφνικά σε ένα σύστημα που απαιτεί από εσένα να ξέρεις τι θέλεις πριν καν προλάβεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου.
Στο σχολείο η ευθύνη ήταν πάντα κάπως μοιρασμένη. Υπήρχε πρόγραμμα υπήρχαν υπενθυμίσεις υπήρχε μια αίσθηση ότι κάποιος σε παρακολουθεί έστω και χαλαρά. Στη σχολή αυτή η επιτήρηση εξαφανίζεται. Κανείς δεν θα σε ρωτήσει γιατί δεν πήγες στο μάθημα κανείς δεν θα σου πει αν διάβασες αρκετά. Η ευθύνη μεταφέρεται ολόκληρη πάνω σου και μαζί της έρχεται ένα βάρος που δεν είχες φανταστεί.
Το άγχος δεν προκύπτει μόνο από τις σπουδές αλλά από τις συνεχείς μικρές αποφάσεις. Θα παρακολουθήσω ή θα το αφήσω για μετά Θα δουλέψω παράλληλα ή δεν θα αντέξω Θα συνεχίσω εδώ ή μήπως έκανα λάθος επιλογή Όταν δεν υπάρχει σαφές σωστό και λάθος κάθε επιλογή μοιάζει ρίσκο και αυτό εξαντλεί. Η ελευθερία χωρίς πλαίσιο δεν είναι πάντα λύτρωση πολλές φορές γίνεται πηγή ανασφάλειας.
Παράλληλα υπάρχει και η σιωπηλή σύγκριση. Βλέπεις συμφοιτητές που δείχνουν άνετοι αποφασισμένοι οργανωμένοι. Στα social media όλοι φαίνονται να έχουν βρει τον δρόμο τους να κάνουν πρακτικές να ταξιδεύουν να εξελίσσονται. Κι εσύ παλεύεις να καταλάβεις αν είσαι απλώς χαμένος ή αν αυτό είναι μέρος της διαδικασίας. Σπάνια ακούγεται ότι η αμφιβολία είναι σχεδόν καθολική απλώς δεν προβάλλεται.
Κανείς δεν σε προετοιμάζει ουσιαστικά για αυτό το στάδιο. Όλοι μιλούν για τις σπουδές ως ευκαιρία αλλά λίγοι μιλούν για τη μοναξιά της αυτοδιαχείρισης. Για το ότι πρέπει να μάθεις να βάζεις όρια μόνος σου να αποτυγχάνεις χωρίς να καταρρέεις να σηκώνεσαι χωρίς χειροκρότημα. Αυτή η μετάβαση δεν είναι απλώς ακαδημαϊκή είναι βαθιά ψυχολογική.
