O γεννημένος κασκαντέρ, Tom Cruise συναντά τον σπουδαίο Μεξικανό σκηνοθέτη Alejandro G. Iñárritu
Ο Tom Cruise δε χρειάζεται συστάσεις. Έχει χτίζει την καριέρα του πάνω στην τελειότητα της εικόνας. Σώζει τον κόσμο, τρέχει, πηδά, επιβιώνει. Το κοινό ξέρει τι να περιμένει. Η νέα συνεργασία με τον Alejandro G. Iñárritu έρχεται να τα ανατρέψει όλα. Το Digger δε μοιάζει με τίποτα από όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα. Ο Cruise εμφανίζεται αγνώριστος με γκρίζα μαλλιά, κοιλιά και ρυτίδες. Ένας δισεκατομμυριούχος που προσπαθεί να διορθώσει το χάος που δημιούργησε. Η εικόνα του μύθου σπάει, το είδωλο με έναν τρόπο "αποκαθηλώνεται". Η περσόνα δίνει χώρο στον χαρακτήρα.
Η επιλογή αφορά τη διάθεση. Ο Iñárritu μιλά για μια "άγρια, σκληρή κωμωδία καταστροφής". Ο ίδιος ο Cruise δηλώνει ότι αυτή η ταινία θυμίζει τον λόγο που ξεκίνησε να κάνει σινεμά. Η συνεργασία δείχνει έναν ηθοποιό που θέλει να δοκιμαστεί ξανά, να βγει από τη ζώνη ασφάλειας και να δείξει στην πράξη πως είναι ένας αιώνιος έφηβος κι ας εμφανίζεται με γκρίζα μαλλιά. Το σενάριο ακουμπά σε κάτι βαθύτερο. Ένας ισχυρός άνθρωπος προκαλεί περιβαλλοντική κρίση. Μία διαρροή μεθανίου απειλεί εκατομμύρια ζωές. Η λύση μοιάζει σχεδόν ειρωνική, σαν να γυρίζει ο χρόνος πίσω σε μία άλλη εποχή. Παίρνει ένα φτυάρι και ξεκινά να "διορθώσει" το πρόβλημα. Η πράξη μοιάζει συμβολική κι αγγίζει τον έλεγχο της πραγματικότητας που πρέπει όλοι να έχουμε σήμερα στην εποχή της υπερπληροφόρησης.
Αυτή η διαπίστωση συνοψίζει και την εποχή μας. Οι ισχυροί δεν προσπαθούν μόνο να λύσουν κρίσεις, αλλά να διαμορφώσουν την ιστορία γύρω από αυτές. Το Digger παίζει με αυτό το όριο. Σατιρίζει την εξουσία, φέρνει την καταστροφή μέσα σε ένα πλαίσιο κωμωδίας καιδ ημιουργεί ένταση ανάμεσα στο τραγικό και το γελοίο. Η παρουσία του John Goodman ως Πρόεδρος ενισχύει αυτή τη διάσταση. Το πολιτικό στοιχείο εισβάλλει, η πίεση μεγαλώνει κι η ευθύνη γίνεται δημόσια. Το προσωπικό λάθος μετατρέπεται σε συλλογικό κίνδυνο.
Ο Iñárritu αποφεύγει την επανάληψη με μεγάλη επιτυχία. Από το Birdman μέχρι το The Revenant κάθε έργο του αλλάζει κατεύθυνση, το ίδιο κάνει και εδώ. Επιλέγει την κωμωδία, αλλά τη φορτίζει με ένταση. Δεν επιδιώκει απλώς το γέλιο, κυνηγά την αμηχανία, τη σύγκρουση, τη στιγμή που ο θεατής δεν ξέρει αν πρέπει να γελάσει ή να ανησυχήσει. Ο Cruise φαίνεται να ακολουθεί. Η ερμηνεία του κινείται στα άκρα, εκεί που έχει μάθει να αποδίδει το μέγιστο σε συνθήκες πίεσης. Από την υπερβολή στην ευθραυστότητα κι από την αυτοπεποίθηση στην παράνοια. Αυτή η μετάβαση αποτελεί το πραγματικό στοίχημα, όπως κι η αλήθεια πίσω από αυτήν.
Το καστ ενισχύει την προσδοκία. Sandra Hüller, Jesse Plemons, Riz Ahmed. Ονόματα που κουβαλούν ένταση και ποιότητα. Η ταινία αποκτά βάθος, δεν στηρίζεται μόνο στον πρωταγωνιστή. Χτίζει ένα δυναμικό σύνολο, που προσκαλεί το κοινό στην κινηματογραφική αίθουσα. Το CinemaCon λειτουργεί ως ιδανική σκηνή για αυτή την παρουσίαση. Ο Cruise μιλά στους ανθρώπους των αιθουσών, τους ευχαριστεί κι υπενθυμίζει τη σημασία της κινηματογραφικής εμπειρίας. Το Digger έρχεται σε μια στιγμή που το σινεμά αναζητά ξανά τον παλμό του.
Το κοινό αγαπά τη συνέπεια, ταυτόχρονα όμως διψά για έκπληξη. Η ισορροπία ανάμεσα στα δύο καθορίζει την επιτυχία. Το Digger μοιάζει με ρίσκο που αξίζει. Ένας σταρ που αφήνει τον έλεγχο, ένας σκηνοθέτης που ψάχνει το απρόβλεπτο, μία ιστορία που κοιτά κατάματα την εποχή της. Οι απαντήσεις στη μεγάλη οθόνη, εκεί που ο Cruise έχει μάθει να κερδίζει σχεδόν σε κάθε μάχη επιβίωσης παρά τις κυριολεκτικές και μεταφορικές αντιξοότητες.
