Έρχεται η στιγμή που ένα τοπίο κατακλύζει με τη δύναμή του μικρή και μεγάλη οθόνη.
Kάποιοι τόποι μοιάζουν να κουβαλούν ιστορίες πριν καν γραφτούν. Το Yorkshire ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Ένας τόπος που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά καταλήγει να κυριαρχεί με τον αέρα, τη σιωπή, το φως που πέφτει βαριά πάνω σε πέτρα και πράσινο. Το τοπίο επιβάλλεται με έναν μαγικό τρόπο.
Η γραμμή Keighley and Worth Valley μοιάζει με μια λεπτή ραφή που ενώνει διαφορετικές εποχές, αισθητικές και αφηγήσεις. Μια διαδρομή λίγων μιλίων που καταφέρνει κάτι σπάνιο, να χωρέσει μέσα της την ποίηση της Emily Brontë, τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του “Peaky Blinders”, τη νοσταλγία του “The Railway Children” και τη σύγχρονη πολιτική ένταση του “Official Secrets”. Δεν πρόκειται απλώς για μια σιδηροδρομική γραμμή, αλλά για μια σκηνή.
Το Oakworth Station μοιάζει να έχει παγώσει στον χρόνο. Ξύλο, πέτρα, παλιά βαγόνια, ατμός. Ένα σκηνικό που δε χρειάζεται να στηθεί, περιμένει. Οι κάμερες απλώς φτάνουν και καταγράφουν. Η επιτυχία του χώρου δεν οφείλεται μόνο στην αισθητική του. Οφείλεται στην αίσθηση αυθεντικότητας. Σήμερα που τα περισσότερα σκηνικά κατασκευάζονται ψηφιακά, το Yorkshire προσφέρει κάτι απλό και δυσεύρετο, αληθινό περιβάλλον, γι’ αυτό επιστρέφουν οι δημιουργοί.
Το ίδιο τοπίο αλλάζει χαρακτήρα ανάλογα με το βλέμμα.
Στο “Peaky Blinders” η γραμμή αποκτά βιομηχανική αύρα. Ένα υπόστρωμα εξουσίας και απειλής, στο “Brideshead Revisited” μετατρέπεται σε χώρο νοσταλγίας. Ένα πέρασμα προς μια χαμένη αριστοκρατική Ευρώπη. Στο “The Railway Children” γίνεται παιδική ανάμνηση, ζεστή, τρυφερή, καθαρή. Η ίδια διαδρομή, τρεις διαφορετικοί κόσμοι. Το μεγαλείο του τοπίου με τον πιο εμφατικό τρόπο. Το σινεμά δεν δημιουργεί μόνο εικόνες της στιγμής, τις μεταφράζει, τις φορτίζει με νόημα.
Το Yorkshire διαθέτει πυκνή πολιτισμική μνήμη. Από τον Caedmon μέχρι τη Sylvia Plath, από το “Wuthering Heights” μέχρι τον “Dracula”, ο τόπος έχει μάθει να αφηγείται. Οι πέτρες του έχουν ιστορία, τα χωριά του έχουν ανείπωτες λέξεις εγκλωβισμένες. Το τοπίο κουβαλά μια μελαγχολία κι αυτή λειτουργεί κινηματογραφικά. Σήμερα μέσα σε έναν κόσμο που κυνηγά το εντυπωσιακό, το Yorkshire αντιπροτείνει κάτι διαφορετικό. Αργό ρυθμό, ατμόσφαιρα, υπόγεια ένταση. Αφήνει χώρο στον θεατή να νιώσει κι αυτός ενδίδει στο ερέθισμα.
Αυτό το χαρακτηριστικό λείπει από πολλές σύγχρονες παραγωγές. Η υπερπληθώρα εικόνας οδηγεί σε κόπωση, η συνεχής ένταση ακυρώνει την κορύφωση. Το Yorkshire λειτουργεί σαν αντίβαρο κι υπενθυμίζει τη δύναμη μιας κινούμενης εικόνας. Η γραμμή Keighley and Worth Valley ενσαρκώνει αυτή την παύση. Ένα ταξίδι που σε καλεί να κοιτάξεις γύρω, να χαθείς λίγο, να μπεις σε μια άλλη αίσθηση του χρόνου και γι’ αυτό συνεχίζει να γοητεύει.
Ανεβαίνεις σε ένα παλιό βαγόνι και για λίγα λεπτά φεύγεις από την εποχή σου μέσα από υλικά, ήχους, από τον ρυθμό του τροχού πάνω στις ράγες. Εκεί το σινεμά ή στο streaming μοιάζει με προέκταση της εμπειρίας. Η γραμμή Keighley and Worth Valley ενώνει αφηγήσεις, εποχές, ανθρώπους που ψάχνουν κάτι περισσότερο από μια εικόνα και μένει ζωντανό στο πάνθεον της 7ης Τέχνης.
*Mε στοιχεία από το Farout Magazine
