Η Άν Χάθαγουεϊ προτείνει σημαντική επιλογή για Prada 2, αποσκοπώντας στην αποφυγή της τοξικής δίαιτας των 2000s.
Η Anne Hathaway προσπαθεί να σταματήσει την επιστροφή της κουλτούρας δίαιτας των 2000s με μια καθοριστική κίνηση για το «The Devil Wears Prada 2»
Η επιστροφή του The Devil Wears Prada δεν είναι απλώς ένα ακόμα sequel που πατάει στη νοσταλγία. Έρχεται σε μια στιγμή που η ποπ κουλτούρα κοιτάζει ξανά τα 2000s με έναν περίεργο συνδυασμό λατρείας και αμηχανίας. Και κάπου εκεί, η Anne Hathaway φαίνεται να θέλει να τραβήξει μια καθαρή γραμμή. Όχι τόσο απέναντι στην ίδια την ταινία, αλλά σε αυτό που εκπροσωπούσε τότε για το σώμα, την εικόνα και το τι σημαίνει «να χωράς» σε έναν κόσμο όπως αυτός της μόδας.
Μια επιστροφή που δεν μπορεί να είναι ίδια
Όταν κυκλοφόρησε το πρώτο φιλμ, η φιγούρα της Andy Sachs ήταν χτισμένη πάνω σε μια πολύ συγκεκριμένη λογική. Το να προσαρμοστείς στον κόσμο της μόδας σήμαινε, μεταξύ άλλων, να μικρύνει το νούμερο της ζυγαριάς σου. Να γίνεις πιο «αποδεκτή». Να χωρέσεις κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Αυτή η προσέγγιση ήταν σχεδόν δεδομένη εκείνη την εποχή. Σήμερα όμως μοιάζει ξεπερασμένη, ακόμη και προβληματική.
Η νέα ταινία καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στη νοσταλγία και σε μια πραγματικότητα που έχει αλλάξει. Και εδώ φαίνεται να μπαίνει η παρέμβαση της Hathaway.
Μια μικρή αλλαγή που λέει περισσότερα
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η ηθοποιός επιδιώκει μια διαφορετική κατεύθυνση για τον χαρακτήρα της. Όχι μια επιστροφή στο ίδιο αφήγημα «μεταμόρφωσης» που βασίζεται στην απώλεια βάρους ή στην πίεση να ανταποκριθείς σε συγκεκριμένα πρότυπα.
Αντίθετα, η πρόθεση είναι να αποτυπωθεί μια πιο σύγχρονη σχέση με το σώμα και την εικόνα. Λιγότερο τιμωρητική, λιγότερο μονοδιάστατη, πιο κοντά στον τρόπο που μιλάμε σήμερα για το body image.
Δεν πρόκειται για ριζική ανατροπή του σύμπαντος της ταινίας. Πρόκειται για μια μετατόπιση. Και αυτή η μετατόπιση έχει σημασία.
Από τα περιοδικά των 00s στο σήμερα
Τα 2000s δεν επιστρέφουν μόνο μέσα από τη μόδα, αλλά και μέσα από τις αντιλήψεις που τη συνόδευαν. Extreme δίαιτες, μη ρεαλιστικά πρότυπα και μια κουλτούρα που συνέδεε την επιτυχία με ένα συγκεκριμένο σώμα.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα στοιχεία δεν επιστρέφουν πάντα ως «ρετρό». Συχνά επανεμφανίζονται σχεδόν αυτούσια, απλώς με διαφορετικό packaging.
Σε αυτό το πλαίσιο, μια ταινία με τέτοιο συμβολικό βάρος δεν μπορεί να αγνοήσει μια τόσο έντονη επιστροφή αυτώντων κάπως...προβληματικών trend.
Το στοίχημα ενός sequel το 2026
Το «The Devil Wears Prada 2» δεν έχει μόνο να ανταγωνιστεί την πρώτη ταινία. Έχει να απαντήσει και στο πώς αλλάζει μια ιστορία όταν αλλάζει και το κοινό της. Η Andy Sachs του σήμερα δεν μπορεί να είναι ίδια με εκείνη του 2006. Και η επιλογή να μετακινηθεί το αφήγημα, έστω και διακριτικά, δείχνει μια επίγνωση αυτού του κενού.
Δεν σημαίνει ότι το Hollywood έχει λύσει το ζήτημα της εικόνας και των προτύπων. Σημαίνει όμως ότι αρχίζει να το αναγνωρίζει πιο ξεκάθαρα.
Τι να περιμένουμε λοιπόν;
Η επιστροφή ενός τόσο εμβληματικού τίτλου φέρνει μαζί της και τις παλιές του αντιφάσεις. Η διαφορά είναι ότι πλέον αυτές δεν περνούν απαρατήρητες.
Και αν κάτι αξίζει να δούμε στο νέο κεφάλαιο, δεν είναι μόνο τα ρούχα ή οι ατάκες. Είναι το αν μια ιστορία που χτίστηκε πάνω σε συγκεκριμένα πρότυπα μπορεί να ξαναγραφτεί χωρίς αυτά.
