Από το "Squid Game" στο "KO Club", από το streaming στη μεγάλη οθόνη με την υπογραφή Netflix.
Κάποιοι δημιουργοί μετά από μια τεράστια επιτυχία χαμηλώνουν τους τόνους. Κάνουν κάτι πιο "ασφαλές", κάτι που δε θα τους εκθέσει ξανά στο ίδιο επίπεδο πίεσης. Ο Hwang Dong-hyuk φαίνεται να κάνει το ακριβώς αντίθετο. Μετά το Squid Game, μια σειρά που έγινε παγκόσμιο πολιτισμικό γεγονός, επιστρέφει με ένα πρότζεκτ που τουλάχιστον ως ιδέα είναι ακόμη πιο άβολο. Το KO Club, ένα φιλμ για τη σύγκρουση των γενεών. Για την ιδέα ότι οι νέοι μπορεί να στραφούν κυριολεκτικά ενάντια στους ηλικιωμένους. Για έναν κόσμο όπου η βία δεν είναι απλώς μηχανισμός επιβίωσης, αλλά έκφραση κοινωνικής ασφυξίας.
Ο Hwang πριν γίνει ο δημιουργός της πιο επιτυχημένης σειράς του Netflix, είχε ήδη χτίσει μια φιλμογραφία που κοιτούσε κατάματα την κοινωνία του. Το Silenced ήταν παρέμβαση, οδήγησε σε πραγματικές αλλαγές, σε νομοθετικές εξελίξεις. Ήταν από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις όπου το σινεμά δε σχολιάζει απλώς την πραγματικότητα. Με το Squid Game το πεδίο άλλαξε. Το θέμα έγινε πιο αφηρημένο: ανισότητες, καπιταλισμός, κοινωνική βία κι εκεί όπως παραδέχεται και ο ίδιος τα πράγματα δεν αλλάζουν τόσο εύκολα. Δεν υπάρχει ένας ένοχος να τιμωρήσεις, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα κι αυτό το σύστημα δεν καταρρέει με μια σειρά.
Αυτό που μπορεί να κάνει η τέχνη είναι να επιμένει, να επαναλαμβάνει, να υπενθυμίζει. Εδώ βρίσκεται η ουσία του επόμενο βήματος του Hwang. Το KO Club δε φαίνεται να προσπαθεί να "ξεπεράσει" το Squid Game σε επίπεδο θεάματος. Από το παιχνίδι επιβίωσης σε κάτι πιο άμεσο, πιο αναγνωρίσιμο, ίσως πιο ενοχλητικό. Η ιδέα ότι οι νέοι κουβαλούν το βάρος ενός συστήματος που δεν ελέγχουν (συντάξεις, οικονομικές ανισότητες, πολιτικές αποφάσεις) δεν είναι επιστημονική φαντασία. Είναι καθημερινότητα.
Μία άλλη διάσταση στην ιστορία είναι η προσωπική. Έξι χρόνια Squid Game, είκοσι δύο επεισόδια. Ένα project που τον εξάντλησε σε σημείο να επηρεάσει την υγεία του και τώρα η επιστροφή στο σινεμά. Ο ίδιος λέει ότι μια δίωρη ταινία του φαίνεται… μικρή. Σαν να έχει αλλάξει η κλίμακα μέσα του, σαν να έχει εκπαιδευτεί σε έναν ρυθμό παραγωγής που δεν αφήνει χώρο για ανάσα.
Στο σινεμά ή στο streaming;
Ο Hwang το λέει ξεκάθαρα. Θέλει η ταινία να προβληθεί στη μεγάλη οθόνη. Να βιωθεί ως κινηματογραφικό γεγονός, αλλά είναι επιφυλακτικός. Οι αίθουσες στην Κορέα αδειάζουν, το κοινό αλλάζει, το Netflix θεωρείται ασφαλές πεδίο. Εδώ βρίσκεται η σύγχρονη τραγωδία του κινηματογράφου.
Αν υπάρχει κάτι που συνδέει τον Hwang με άλλους μεγάλους Κορεάτες σκηνοθέτες (τον Bong Joon-ho, τον Park Chan-wook) είναι αυτή η κοινή αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά. Το σύστημα παράγει ανισότητες με τέτοια ταχύτητα που η αφήγηση δυσκολεύεται να το προλάβει. Οι ιστορίες γίνονται πιο σκοτεινές, πιο βίαιες, επειδή έτσι μοιάζει ο κόσμος.
Το KO Club μπορεί να αποδειχθεί υπερβολικό, ίσως να είναι ακραίο, μπορεί να διχάσει, αλλά αν κρίνουμε από την πορεία του Hwang κάτι έχει να πει κι αυτό να είναι το μόνο που μπορεί να κάνει το σινεμά σήμερα.
