Η καινοτομία του "Paradise" που κέρδισε το κοινό ...
Συχνάμε συζητάμε για μια λεπτή γραμμή στη σύγχρονη τηλεόραση. Από τη μία πλευρά βρίσκεται το μυστήριο που σε κρατά, από την άλλη η καθυστέρηση που σε κουράζει. Το “Paradise” του Dan Fogelman φαίνεται πως αντιλήφθηκε έγκαιρα κάτι που πολλές σειρές ξεχνούν: το κοινό θέλει και ανταμοιβή, να ενεργοποιηθεί το αίσθημα απόδοσης ντοπαμίνης.
Το πολυσυζητημένο reunion του Xavier με την Terri στο έκτο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν δεν είναι απλώς μια δραματική στιγμή, εξηγεί πολλά για το πως αντιλαμβάνεται η σειρά τον θεατή της. Η εύκολη επιλογή θα ήταν άλλη. Να κρατήσει τη συνάντηση για το φινάλε, να την τεντώσει μέχρι να σπάσει. Να μετατρέψει την αναμονή σε εργαλείο έντασης. Είναι μια τεχνική που έχουμε δει αμέτρητες φορές και σχεδόν πάντα λειτουργεί. Το “Paradise” πήγε αλλού.
Οι δημιουργοί συζήτησαν το ενδεχόμενο να φτάσει αυτή η στιγμή στο τελευταίο επεισόδιο, αμέσως το απέρριψαν, επειδή θα είχε καθυστερήσει υπερβολικά. Εδώ βρίσκεται η ουσία. Το σενάριο δε γράφεται μόνο για να εκπλήξει, αλλά σέβεται την επιθυμία του θεατή. Όταν ακόμη και οι ίδιοι οι σεναριογράφοι λένε “θέλουμε να τους δούμε μαζί”, τότε κάτι έχει ωριμάσει. Η ιστορία ζητά να προχωρήσει. Δεν έχει νόημα να κρατάς κλειστές πόρτες μόνο και μόνο για να δημιουργήσεις ένταση. Κάποια στιγμή πρέπει να ανοίξεις μία, για να ανοίξουν άλλες δέκα σαν ένα σύγχρονο ντόμινο.
Ακριβώς επιλέγει το Paradise. Η συνάντηση του Xavier με την Terri δεν είναι λύση. Είναι αρχή και μάλιστα μια αρχή γεμάτη αβεβαιότητα. Εκεί που θα περίμενες ανακούφιση, έρχεται σύγχυση. Εκεί που θα περίμενες λύτρωση, έρχεται καχυποψία. Η Terri δεν είναι απλώς “ζωντανή”, είναι μέρος ενός κόσμου που ο Xavier δεν καταλαβαίνει. Το πλάνο της επανένωσης μέσα στον καπνό, σχεδόν σαν όραμα δεν είναι τυχαίο. Είναι μια στιγμή που παίζει με την προσδοκία. «Είναι όντως εκεί; Είναι ασφαλής; Είναι αυτή που νομίζεις;». Το Paradise δίνει πάντα κάτι μισό, κάτι αμφίβολο, κάτι που σε κρατά σε εγρήγορση. Η σειρά δε φοβάται να κλείνει κύκλους.
Στη σημερινή τηλεόραση υπάρχει μια σχεδόν εμμονική ανάγκη να κρατάς ανοιχτά νήματα. Να δημιουργείς συνεχώς ερωτήματα χωρίς να δίνεις απαντήσεις. Το αποτέλεσμα είναι συχνά μια αφήγηση που μοιάζει να αιωρείται, που χάνει την κατεύθυνσή της. Ο Sterling K. Brown υποστηρίζει πως αν αφήσεις πάρα πολλά πράγματα ανοιχτά για πολύ καιρό, ο θεατής αρχίζει να πιστεύει ότι δεν ξέρεις πού πας και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο αμάρτημα μιας σειράς.
Το Paradise αποφεύγει αυτό το λάθος. Κλείνει έναν κύκλο, με την αναζήτηση της Terri και αμέσως ανοίγει έναν μεγαλύτερο. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Είναι σύμμαχοι ή εχθροί; Τι σημαίνει ότι η Terri βρίσκεται εκεί με τη θέλησή της; Τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο έξω από το bunker; Η απάντηση σε ένα ερώτημα δεν μειώνει την ένταση. Δε φοβάται να δώσει ικανοποίηση στον θεατή, αλλά αυτή η ικανοποίηση δεν είναι ποτέ πλήρης. Είναι πάντα προσωρινή. Σαν ανάσα πριν από την επόμενη πτώση.
Το ίδιο ισχύει και για τον ίδιο τον Xavier. Η διαδρομή του δεν είναι απλώς φυσική, είναι ψυχολογική. Ξεκινά από την απώλεια, περνά από την ελπίδα και φτάνει σε μια αλήθεια που ίσως δεν είναι έτοιμος να δεχτεί. Η Terri δεν είναι απλώς ο στόχος του, αλλά το σημείο όπου όλες οι βεβαιότητές του καταρρέουν κι αυτό είναι που κάνει τη σκηνή τόσο δυνατή.
Η τηλεόραση σήμερα βρίσκεται σε ένα περίεργο σημείο. Το κοινό έχει εκπαιδευτεί να περιμένει, να αντέχει καθυστερήσεις, να κυνηγά θεωρίες, αλλά ταυτόχρονα έχει κουραστεί από το ατέρμονο teasing. Από τις ιστορίες που υπόσχονται πολλά και δίνουν λίγα. Το Paradise φαίνεται να ισορροπεί σε αυτή τη λεπτή γραμμή, δίνει αυτό που θέλεις, αλλά όχι όπως το περιμένεις. Η επανένωση του Xavier και της Terri δεν είναι το τέλος της αναζήτησης. Είναι η αρχή μιας νέας, πιο δύσκολης κι αυτό τελικά είναι που κρατά μια σειρά ζωντανή
*με στοιχεία από το Hollywood Reporter
Η καινοτομία του "Paradise" που κέρδισε το κοινό ...
Συχνάμε συζητάμε για μια λεπτή γραμμή στη σύγχρονη τηλεόραση. Από τη μία πλευρά βρίσκεται το μυστήριο που σε κρατά, από την άλλη η καθυστέρηση που σε κουράζει. Το “Paradise” του Dan Fogelman φαίνεται πως αντιλήφθηκε έγκαιρα κάτι που πολλές σειρές ξεχνούν: το κοινό θέλει και ανταμοιβή, να ενεργοποιηθεί το αίσθημα απόδοσης ντοπαμίνης.
Το πολυσυζητημένο reunion του Xavier με την Terri στο έκτο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν δεν είναι απλώς μια δραματική στιγμή, εξηγεί πολλά για το πως αντιλαμβάνεται η σειρά τον θεατή της. Η εύκολη επιλογή θα ήταν άλλη. Να κρατήσει τη συνάντηση για το φινάλε, να την τεντώσει μέχρι να σπάσει. Να μετατρέψει την αναμονή σε εργαλείο έντασης. Είναι μια τεχνική που έχουμε δει αμέτρητες φορές και σχεδόν πάντα λειτουργεί. Το “Paradise” πήγε αλλού.
Οι δημιουργοί συζήτησαν το ενδεχόμενο να φτάσει αυτή η στιγμή στο τελευταίο επεισόδιο, αμέσως το απέρριψαν, επειδή θα είχε καθυστερήσει υπερβολικά. Εδώ βρίσκεται η ουσία. Το σενάριο δε γράφεται μόνο για να εκπλήξει, αλλά σέβεται την επιθυμία του θεατή. Όταν ακόμη και οι ίδιοι οι σεναριογράφοι λένε “θέλουμε να τους δούμε μαζί”, τότε κάτι έχει ωριμάσει. Η ιστορία ζητά να προχωρήσει. Δεν έχει νόημα να κρατάς κλειστές πόρτες μόνο και μόνο για να δημιουργήσεις ένταση. Κάποια στιγμή πρέπει να ανοίξεις μία, για να ανοίξουν άλλες δέκα σαν ένα σύγχρονο ντόμινο.
Ακριβώς επιλέγει το Paradise. Η συνάντηση του Xavier με την Terri δεν είναι λύση. Είναι αρχή και μάλιστα μια αρχή γεμάτη αβεβαιότητα. Εκεί που θα περίμενες ανακούφιση, έρχεται σύγχυση. Εκεί που θα περίμενες λύτρωση, έρχεται καχυποψία. Η Terri δεν είναι απλώς “ζωντανή”, είναι μέρος ενός κόσμου που ο Xavier δεν καταλαβαίνει. Το πλάνο της επανένωσης μέσα στον καπνό, σχεδόν σαν όραμα δεν είναι τυχαίο. Είναι μια στιγμή που παίζει με την προσδοκία. «Είναι όντως εκεί; Είναι ασφαλής; Είναι αυτή που νομίζεις;». Το Paradise δίνει πάντα κάτι μισό, κάτι αμφίβολο, κάτι που σε κρατά σε εγρήγορση. Η σειρά δε φοβάται να κλείνει κύκλους.
Στη σημερινή τηλεόραση υπάρχει μια σχεδόν εμμονική ανάγκη να κρατάς ανοιχτά νήματα. Να δημιουργείς συνεχώς ερωτήματα χωρίς να δίνεις απαντήσεις. Το αποτέλεσμα είναι συχνά μια αφήγηση που μοιάζει να αιωρείται, που χάνει την κατεύθυνσή της. Ο Sterling K. Brown υποστηρίζει πως αν αφήσεις πάρα πολλά πράγματα ανοιχτά για πολύ καιρό, ο θεατής αρχίζει να πιστεύει ότι δεν ξέρεις πού πας και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο αμάρτημα μιας σειράς.
Το Paradise αποφεύγει αυτό το λάθος. Κλείνει έναν κύκλο, με την αναζήτηση της Terri και αμέσως ανοίγει έναν μεγαλύτερο. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Είναι σύμμαχοι ή εχθροί; Τι σημαίνει ότι η Terri βρίσκεται εκεί με τη θέλησή της; Τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο έξω από το bunker; Η απάντηση σε ένα ερώτημα δεν μειώνει την ένταση. Δε φοβάται να δώσει ικανοποίηση στον θεατή, αλλά αυτή η ικανοποίηση δεν είναι ποτέ πλήρης. Είναι πάντα προσωρινή. Σαν ανάσα πριν από την επόμενη πτώση.
Το ίδιο ισχύει και για τον ίδιο τον Xavier. Η διαδρομή του δεν είναι απλώς φυσική, είναι ψυχολογική. Ξεκινά από την απώλεια, περνά από την ελπίδα και φτάνει σε μια αλήθεια που ίσως δεν είναι έτοιμος να δεχτεί. Η Terri δεν είναι απλώς ο στόχος του, αλλά το σημείο όπου όλες οι βεβαιότητές του καταρρέουν κι αυτό είναι που κάνει τη σκηνή τόσο δυνατή.
Η τηλεόραση σήμερα βρίσκεται σε ένα περίεργο σημείο. Το κοινό έχει εκπαιδευτεί να περιμένει, να αντέχει καθυστερήσεις, να κυνηγά θεωρίες, αλλά ταυτόχρονα έχει κουραστεί από το ατέρμονο teasing. Από τις ιστορίες που υπόσχονται πολλά και δίνουν λίγα. Το Paradise φαίνεται να ισορροπεί σε αυτή τη λεπτή γραμμή, δίνει αυτό που θέλεις, αλλά όχι όπως το περιμένεις. Η επανένωση του Xavier και της Terri δεν είναι το τέλος της αναζήτησης. Είναι η αρχή μιας νέας, πιο δύσκολης κι αυτό τελικά είναι που κρατά μια σειρά ζωντανή
*με στοιχεία από το Hollywood Reporter
