Το "Euphoria" επιστρέφει και συνεχίζει να αποτελεί ένα πολιτισμικό φαινόμενο.
Όταν το “Euphoria” εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση, έγινε γρήγορα κάτι περισσότερο από μια ακόμη εφηβική σειρά. Για πολλούς θεατές λειτούργησε σαν ένας καθρέφτης μιας γενιάς που προσπαθεί να καταλάβει τον εαυτό της μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο υπερβολές, ανασφάλειες και ψηφιακή έκθεση. Τώρα μετά από τέσσερα χρόνια απουσίας, ο δημιουργός της σειράς Sam Levinson επιστρέφει με μια τρίτη σεζόν που υπόσχεται κάτι διαφορετικό: με ώριμη και βαθιά ματιά στους ίδιους χαρακτήρες.
Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι η επιστροφή της σειράς δε ξεκίνησε από μια τηλεοπτική πρεμιέρα ή ένα τρέιλερ. Ξεκίνησε από την πασαρέλα της Balenciaga στο Παρίσι. Εκεί σε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα γεγονότα της Εβδομάδας Μόδας, ο Levinson συνεργάστηκε με τον δημιουργικό διευθυντή Pierpaolo Piccioli για να μετατρέψουν μια επίδειξη μόδας σε μια κινηματογραφική εμπειρία.
Σε μια τεράστια εγκατάσταση από οθόνες προβλήθηκαν για πρώτη φορά πλάνα από τη νέα σεζόν της σειράς. Η μόδα, το σινεμά και η τηλεόραση μπλέχτηκαν σε ένα κοινό αφήγημα κι ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της συνεργασίας: ότι πρόκειται για μια ένδειξη του πως αλλάζει η κουλτούρα. Το Euphoria από την αρχή ήταν μια αισθητική εμπειρία. Η φωτογραφία, το μακιγιάζ, τα κοστούμια, η μουσική όλα λειτουργούσαν σαν κομμάτια μιας μεγαλύτερης εικόνας. Η μόδα, άλλωστε, ήταν πάντα κεντρικό στοιχείο της αφήγησης.
Οι χαρακτήρες της σειράς δεν μιλούν μόνο μέσα από τις λέξεις τους, μιλούν μέσα από τα ρούχα τους. Ένα παράδειγμα που αναφέρει ο ίδιος ο Levinson είναι η Cassie. Η ανασφάλεια και η ανάγκη της για αποδοχή αποτυπώνονται ακόμη και στον τρόπο που ντύνεται. Τα ρούχα λειτουργούν σαν μια δεύτερη γλώσσα. Αυτό ακριβώς εντόπισε και ο Piccioli όταν γνώρισε τον δημιουργό της σειράς. Όπως εξηγεί, το έργο του Levinson καταφέρνει να δείξει την ανθρώπινη ευαλωτότητα μέσα από εικόνες και χαρακτήρες. Για τον σχεδιαστή, το Euphoria μοιάζει με ένα "πορτρέτο της γενιάς μας".
Ο ίδιος ο Levinson όμως διαφωνεί ελαφρώς με αυτή την ανάγνωση. Δεν ξεκίνησε με την πρόθεση να αποτυπώσει μια ολόκληρη γενιά. Τον ενδιέφεραν κυρίως τα άτομα, οι άνθρωποι που βρίσκονται στο περιθώριο, όσοι παλεύουν με τον εθισμό, την ανασφάλεια ή την ανάγκη για αποδοχή. Η σειρά δημιουργήθηκε σαν ένα μωσαϊκό αυτών των χαρακτήρων και μέσα από αυτούς προέκυψε τελικά η εικόνα μιας εποχής.
Η τρίτη σεζόν όμως, φαίνεται να κάνει ένα ακόμη βήμα. Οι χαρακτήρες δεν βρίσκονται πλέον στο σχολείο. Η ιστορία μεταφέρεται πέντε χρόνια αργότερα. Αυτή η χρονική απόσταση δίνει στον Levinson κάτι που πάντα επιθυμούσε: μεγαλύτερη ελευθερία.
Ο κόσμος της σειράς μεγαλώνει. Οι ιστορίες γίνονται πιο περίπλοκες κι οι χαρακτήρες αρχίζουν να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα της ενήλικης ζωής. Ο δημιουργός επιμένει ότι η σειρά δεν ωριμάζει με τον κουραστικό τρόπο. Το Euphoria παραμένει έντονο, προκλητικό και συναισθηματικά φορτισμένο, αλλά πλέον εξερευνά βαθύτερα τις συνέπειες των επιλογών των χαρακτήρων.
Αυτό φαίνεται και στη μουσική της νέας σεζόν, την οποία υπογράφει ο Hans Zimmer. Σύμφωνα με τον Levinson το σκορ είναι πιο σκοτεινό και δραματικό, επηρεασμένο ακόμη και από τα γουέστερν. Είναι μια αισθητική επιλογή που δείχνει ότι η ιστορία δεν αφορά πλέον μόνο την εφηβεία. Αφορά τη μετάβαση. Η συνεργασία με τον κόσμο της μόδας δείχνει ότι τα σύνορα ανάμεσα στις μορφές τέχνης γίνονται όλο και πιο ασαφή. Μια τηλεοπτική σειρά μπορεί να επηρεάσει την υψηλή ραπτική. Μια πασαρέλα μπορεί να λειτουργήσει σαν κινηματογραφική σκηνή.
Ο Levinson παραδέχεται ότι η εμπειρία της συνεργασίας με τον Piccioli ήταν απελευθερωτική. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια δούλευε πάνω στο όραμα κάποιου άλλου κι αυτό ήταν αναζωογονητικό, επειδή του θύμισε κάτι βασικό για τη δημιουργικότητα: ότι η τέχνη γεννιέται συχνά μέσα από διάλογο. Το Euphoria επιστρέφει σε μια εποχή όπου η τηλεόραση έχει αλλάξει δραματικά. Η βιομηχανία του streaming βρίσκεται σε ανακατατάξεις, οι σειρές βγαίνουν πιο αργά και το κοινό έχει πλέον άπειρες επιλογές.
Η σειρά του Levinson παραμένει ένα πολιτισμικό φαινόμενο, επειδή μιλά με ειλικρίνεια για ανθρώπους που συχνά δεν βρίσκουν εύκολα χώρο στην αφήγηση. Το Euphoria δεν προσπαθεί να δώσει απαντήσεις για τη γενιά του. Προσπαθεί απλώς να την κοιτάξει κατάματα.
