Η επιστροφή ενός από τα πιο σκοτεινά love stories της λογοτεχνίας στον κινηματογράφο άναψε ήδη συζητήσεις, γιατί δεν παίζει καθόλου safe.
Μια μεταφορά που τολμά και διχάζει
Τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» δεν είναι εύκολο υλικό. Είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν βασίζονται στην ρομαντική εξιδανίκευση αλλά στην εμμονή, τη σκληρότητα και τη συναισθηματική ένταση. Η νέα κινηματογραφική μεταφορά αποφάσισε να μην κρύψει τίποτα από αυτό. Αντίθετα, φαίνεται να το αγκαλιάζει πλήρως, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι αφήνει πίσω την πιο «κλασική» αισθητική που πολλοί περιμένουν.
Οι πρώτες κριτικές από ελληνικά μέσα δείχνουν ξεκάθαρα ότι η ταινία διχάζει. Κάποιοι μιλούν για μια φρέσκια ανάγνωση που φέρνει το έργο στο σήμερα, ενώ άλλοι νιώθουν ότι το ύφος είναι τόσο έντονο που σχεδόν επισκιάζει την ίδια την ιστορία.
Η αισθητική πάνω απ’ όλα
Ένα σημείο στο οποίο συμφωνούν σχεδόν όλοι είναι η εικόνα. Η ταινία επενδύει πολύ στην ατμόσφαιρα. Σκοτεινά τοπία, έντονες αντιθέσεις, σκηνές που μοιάζουν περισσότερο με moodboard του Pinterest παρά με παραδοσιακή αφήγηση.
Για κάποιους αυτό είναι το μεγάλο ατού. Δημιουργεί έναν κόσμο που σε τραβάει μέσα του και μεταφέρει το gothic στοιχείο της ιστορίας σε κάτι σχεδόν σύγχρονο. Για άλλους όμως, το στιλ γίνεται τόσο κυρίαρχο που το συναίσθημα χάνεται. Σαν να βλέπεις μια πολύ ωραία εικόνα που όμως δεν σε αγγίζει όσο θα ήθελες.
Ένα dark romance χωρίς φίλτρα
Η σχέση της Cathy και του Heathcliff παρουσιάζεται πιο ωμή από ό,τι σε προηγούμενες μεταφορές. Η ταινία δεν προσπαθεί να κάνει τους χαρακτήρες πιο συμπαθητικούς ή πιο…εύκολους. Αντίθετα, αφήνει τη σκοτεινή δυναμική τους να υπάρχει χωρίς να την εξηγεί υπερβολικά.
Αυτό είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της. Δεν προσπαθεί να γίνει μία ταινία εύκολης ανάγνωσης. Σε βάζει μέσα σε μια ένταση που μπορεί να σε τραβήξει ή να σε απομακρύνει, ανάλογα με το τι περιμένεις.
Οι ερμηνείες και το debate γύρω από τη χημεία
Υπάρχουν κριτικές που μιλούν για έντονες, σύγχρονες ερμηνείες που δίνουν νέα διάσταση στους χαρακτήρες. Υπάρχουν όμως και εκείνες που θεωρούν ότι η χημεία τους δεν καταφέρνει πάντα να αποδώσει την εμμονική σχέση που κάνει το βιβλίο τόσο ισχυρό.
Το ενδιαφέρον είναι ότι κανείς δεν μιλά για μία «αδιάφορη» κινηματογραφική παρουσία.
Ρυθμός που ανεβαίνει και πέφτει
Ένα από τα βασικά σχόλια αφορά τον ρυθμό της ταινίας. Η αρχή θεωρείται δυνατή, με σαφή σκηνοθετική πρόθεση και έντονη ατμόσφαιρα. Στη συνέχεια όμως, σύμφωνα με αρκετούς κριτικούς, η αφήγηση χάνει λίγο την ισορροπία της, με στιγμές που μοιάζουν περισσότερο αισθητικές επιλογές παρά οργανική εξέλιξη της ιστορίας.
Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό, αλλά είναι κάτι που κάνει την εμπειρία κάπως... άνιση.
Γιατί τελικά αξίζει τη συζήτηση
Σε μια εποχή όπου πολλές μεταφορές κλασικών έργων επιλέγουν τον ασφαλή δρόμο, αυτή η εκδοχή αποφασίζει να πάρει ρίσκο. Και αυτό από μόνο του την κάνει ενδιαφέρουσα. Μπορεί να μη συμφωνήσουν όλοι, αλλά δύσκολα θα περάσει απαρατήρητη.
