Στα 24 της, η PinkPantheress δεν κερδίζει απλώς ένα βραβείο, αλλά χώρο σε μια βιομηχανία που για χρόνια δεν είχε συνηθίσει να ακούει γυναίκες πίσω από την κονσόλα.
Υπάρχει κάτι πολύ 2020s στη διαδρομή της PinkPantheress. Όχι με την έννοια της μόδας. Με την έννοια της αλήθειας.
Στα φετινά BRIT Awards έγινε η νεότερη καλλιτέχνιδα και η πρώτη γυναίκα που κερδίζει το βραβείο Producer of the Year, μια κατηγορία που στο παρελθόν είχε συνδεθεί με ονόματα όπως η Kate Bush. Και μόνο αυτό αρκεί για να καταλάβεις ότι κάτι μετακινείται.
Αλλά η ιστορία της δεν είναι απλώς μια «επιτυχία». Είναι η ιστορία μιας γενιάς που δεν περιμένει να της δώσουν μικρόφωνο , αφού το στήνει μόνη της στο δωμάτιό της.
Η pop που μοιάζει με προσωπικό μήνυμα
Αν έχεις ακούσει την PinkPantheress, ξέρεις ότι τα τραγούδια της δεν σε χτυπάνε με ένταση. Σε τραβάνε ήσυχα. Μικρής διάρκειας κομμάτια, ρυθμοί που θυμίζουν παλιά dance των 00s, φωνή σχεδόν ψιθυριστή. Σαν να ακούς κάποιον να σου λέει μια σκέψη που δεν είχε σκοπό να μοιραστεί δημόσια.
Δεν είναι φωνητικά «μεγάλη». Δεν είναι δραματική. Είναι όμως εύθραυστη. Και αυτή η ευθραυστότητα, αντί να τη μικραίνει, την κάνει τεράστια.
Η μουσική της πατάει σε μια νοσταλγία που δεν είναι σκονισμένη. Δεν προσπαθεί να αναβιώσει κάτι παλιό αλλά το φιλτράρει μέσα από το τώρα. Και αυτό το «τώρα» είναι γεμάτο άγχος, μοναξιά, υπερέκθεση και ταυτόχρονα ανάγκη για σύνδεση.
Γιατί έχει βάρος αυτό το βραβείο
Το να κερδίζει μια 24χρονη γυναίκα το Producer of the Year δεν είναι απλώς συμβολικό. Σημαίνει ότι δεν είναι μόνο η φωνή της μπροστά. Είναι και το μυαλό της πίσω από τον ήχο.
Σε μια βιομηχανία όπου η παραγωγή συχνά μένει στα χέρια ανδρών, η νίκη της λειτουργεί σαν ρήγμα. Όχι επειδή το φώναξε. Αλλά επειδή το έκανε.
Αυτό θεωρούμε ότι είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της PinkPantheress. Δεν μοιάζει να θέλει να αποδείξει κάτι. Δεν παίζει τον ρόλο της «σωτήρας της pop μουσικής». Απλώς γράφει, παράγει, ανεβάζει και προχωρά.
Μήπως βαρεθήκαμε την υπερπαραγωγή;
Μεγαλώσαμε με pop stars που έπρεπε να είναι κάτι σαν μύθος. Με σκηνικά, φώτα, δηλώσεις και μια περσόνα που έμοιαζε μεγαλύτερη από την ίδια τους τη ζωή. Κι έρχεται η PinkPantheress και δεν προσπαθεί να γίνει άπιαστη. Μοιάζει πιο πολύ με εκείνη τη φίλη που έχει απίστευτο γούστο, που σου στέλνει τραγούδια στις 2 το βράδυ και κάπως πετυχαίνει πάντα ακριβώς τη διάθεσή σου.
Δεν χτίζει απόσταση. Δεν στήνει κάποιο βάθρο που σκοπεύει σε λίγο να ανέβει. Είναι εκεί, με τα ακουστικά της, με ένα laptop, με κομμάτια που μοιάζουν σαν μισοψιθυρισμένα ημερολόγια.
Η επιτυχία της δεν σημαίνει ότι η pop μεταμορφώθηκε μέσα σε μια νύχτα. Δεν γκρεμίστηκαν τα στάδια, ούτε σταμάτησαν οι υπερπαραγωγές. Αλλά κάτι μετακινήθηκε. Η νέα γενιά δεν περιμένει να της δοθεί ο ήχος της. Τον φτιάχνει μόνη της. Από το δωμάτιο της. Με έναν υπολογιστή, με λίγα εργαλεία και με συναισθήματα που δεν χρειάζονται βαρύγδουπες λέξεις για να σταθούν.
Και κάπως έτσι, σχεδόν αθόρυβα, η PinkPantheress κάνει την pop να ακούγεται ξανά προσωπική. Όχι γιατί φωνάζει πιο δυνατά από τους άλλους, αλλά γιατί ψιθυρίζει κάτι που μοιάζει αληθινό.
