Ερευνητικοί πύραυλοι από την Αλάσκα κατέγραψαν τα ηλεκτρικά ρεύματα του Βόρειου Σέλαος, με στόχο την κατανόηση φαινομένων που επηρεάζουν δορυφόρους και κρίσιμες υποδομές στη Γη.
Ερευνητικοί πύραυλοι από την Αλάσκα κατέγραψαν τα ηλεκτρικά ρεύματα του Βόρειου Σέλαος, με στόχο την κατανόηση φαινομένων που επηρεάζουν δορυφόρους και κρίσιμες υποδομές στη Γη.
Δύο διαδοχικές αποστολές με ερευνητικούς πυραύλους πραγματοποίησε η NASA από την Αλάσκα, στοχεύοντας σε ένα από τα πιο αινιγματικά φαινόμενα της ανώτερης ατμόσφαιρας. Οι εκτοξεύσεις έγιναν από το πεδίο Poker Flat Research Range κοντά στο Φέρμπανκς, με αντικείμενο τη λεπτομερή μελέτη των ηλεκτρικών διεργασιών που συνοδεύουν το Βόρειο Σέλας.
Η πρώτη αποστολή, με την ονομασία Black and Diffuse Auroral Science Surveyor, επικεντρώθηκε στα λεγόμενα μαύρα σέλαα. Σε αντίθεση με το κλασικό σέλας, όπου φορτισμένα σωματίδια από τον ηλιακό άνεμο κατευθύνονται προς την ατμόσφαιρα της Γης και την κάνουν να λάμπει, εδώ παρατηρείται το αντίστροφο. Η ροή ηλεκτρονίων εκτρέπεται προς τα έξω, πίσω στο Διάστημα, δημιουργώντας σκοτεινές περιοχές μέσα στο φωτεινό πέπλο. Ο πύραυλος έφτασε περίπου τα 360 χιλιόμετρα ύψος, συλλέγοντας μετρήσεις πεδίου και σωματιδίων που αναμένεται να αποσαφηνίσουν τον μηχανισμό αυτής της αντιστροφής.
Η δεύτερη αποστολή, Geophysical Non-Equilibrium Ionospheric System Science, είχε πιο σύνθετη διάταξη, με δύο πυραύλους που ανήλθαν σε ύψος περίπου 319 χιλιομέτρων. Στόχος ήταν η τρισδιάστατη χαρτογράφηση των ηλεκτρικών ρευμάτων μέσα στο σέλας. Συνδυάζοντας τα δεδομένα πτήσης με επίγειους δέκτες, οι ερευνητές επιδιώκουν μια μορφή ατμοσφαιρικής τομογραφίας, ώστε να αποτυπώσουν πώς κατανέμεται και πώς μεταβάλλεται το ηλεκτρομαγνητικό περιβάλλον στην ιονόσφαιρα.
Craig Heinselman, University of Alaska, Fairbanks/Geophysical Institute
Η επιστημονική σημασία αυτών των αποστολών υπερβαίνει το οπτικό θέαμα του σέλαος. Οι ίδιες διεργασίες συνδέονται με γεωμαγνητικές καταιγίδες, οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν δορυφορικά συστήματα, επικοινωνίες υψηλής συχνότητας και δίκτυα ηλεκτροδότησης. Η καλύτερη κατανόηση των μικροφυσικών μηχανισμών επιτρέπει ακριβέστερα μοντέλα πρόβλεψης και, κατ επέκταση, καλύτερη προστασία κρίσιμων υποδομών.
Με αυτές τις πτήσεις, η NASA επιχειρεί να μετατρέψει ένα εντυπωσιακό ουράνιο φαινόμενο σε ποσοτικοποιημένο σύνολο δεδομένων. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να εξηγηθεί γιατί λάμπει ο ουρανός, αλλά πώς ακριβώς οργανώνεται το ηλεκτρικό κύκλωμα που τον κάνει να φωτίζεται και κάποιες φορές να σκοτεινιάζει.
