Η Παγκόσμια Ημέρα Υγείας δεν ανήκει στο κράτος, ανήκει στους πραγματικούς μπροστάρηδες, τους γιατρούς

Η 7η Απριλίου ανήκει σ' αυτούς που κράτησαν τα χέρια σε ανθρώπους που έχαναν τη μάχη και δεν είχαν τους δικούς τους εκεί

Κείμενο: Κατερίνα Ανδρομιδά

Καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Υγείας και δεν περιμέναμε το 2020 για να αντιληφθούμε τη σπουδαιότητα της σημερινής ημέρας. Σε χώρες που η πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας θεωρείται κάτι αυτονόητο, σε άλλες άκρες της γης αποτελεί άβατο δικαίωμα. Πάνω από 1.000.000 παιδιά χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο σε τριτοκοσμικές χώρες, χιλιάδες γυναίκες πεθαίνουν από κακοήθειες λόγω του οικονομικού τους αποκλεισμού από το σύστημα υγείας, που μόνο ακριβά έχουμε μάθει να το πληρώνουμε μέσα από φόρους αλλά να μην απολαμβάνουμε το δικαίωμα σε αυτό. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο ότι το 2021 άνθρωποι με σοβαρές ασθένειες παραμελούνται από το κράτος καθώς το δεύτερο έχει φροντίσει να αντιμετωπίζει τους ασθενείς του ως «τσέπη» και όχι ως ασθενείς.

Τον τελευταίο χρόνο ξεσκεπάστηκε εντελώς η ανεπάρκεια του ιατρικού συστήματος στη χώρα μας, η οποία είναι αποτέλεσμα της αδιαφορίας όσων βρίσκονται στην εξουσία και όσων έκαναν το πέρασμά τους από αυτή καθώς η υγεία δεν θεωρήθηκε ποτέ, όπως έδειξαν τα δεδομένα εν καιρώ πανδημίας, πρώτης ανάγκης αγαθό. Τα νέα έφταναν το ένα μετά το άλλο από όταν ξεκίνησε η πανδημία και κυρίως όταν κορυφώθηκε και στην Ελλάδα. Νοσούντες με κορωνοϊό έχασαν τη ζωή τους περιμένοντας ένα κρεβάτι εντατικής και αυτό τα λέει όλα. Είδαμε καλλιτέχνες του τόπου και πολιτιστικά ιδρύματα να κάνουν δωρεές ΜΕΘ την ίδια ώρα που η κυβέρνηση «επενδούσε» χρήματα σε μαχητικά, μεγάλους περιπάτους και περιπολικά οχήματα. Διαβάσαμε μαρτυρίες ασθενών στα κοινωνικά δίκτυα για τις τραγικές συνθήκες που επικρατούσαν στα νοσοκομεία της χώρας, ακούσαμε γιατρούς ή αλλιώς τους πραγματικούς μπροστάρηδες στη κούρσα για να οδηγηθούμε κάπου μακριά από τους θανάτους που σκόρπισε ο κορωνοϊός να καταθέτουν την απόγνωσή τους για τις ελλείψεις των νοσοκομείων, του ιατρικού προσωπικού και της πλήρης αδιαφορίας της κυβέρνησης για τις ανάγκες τους.

 

 

Η σημερινή ημέρα δεν ανήκει ούτε σε αυτούς που μας προσκαλούσαν να βγούμε στα μπαλκόνια μας να χειροκροτήσουμε τους γιατρούς που παρουσίαζαν σε διαγγέλματα και πάνελ ως ήρωες, αλλά την ίδια ώρα τηρούσαν σιγή ιχθύος για τις ανάγκες τους, ούτε σε εκείνους που πραγματοποίησαν δημοσκοπήσεις στο κοινό για το πόσο ευχαριστημένος είναι ο κόσμος με τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στη διαχείριση της πανδημίας. Η 7η Απριλίου ανήκει σ' αυτούς που εμφάνισαν δερματικά εξανθήματα από τις μάσκες, σ' αυτούς που οι υπερωρίες έγιναν καθημερινή συνήθεια, σ' αυτούς που κράτησαν τα χέρια σε ανθρώπους που έχαναν τη μάχη και δεν είχαν τους δικούς τους εκεί, σ' αυτούς που αύριο μπορεί να κρατήσουν το δικό μας. Σ' αυτούς που η ανθρωπιά τους πέρα από την ιδιότητά τους, τους καλεί να συμμαχήσουν με όσους αναμετρούνται με τον θάνατο για μέρες στις εντατικές ΜΕΘ, με μοναδικό τους όπλο την πίστη τους στην Επιστήμη και όχι στην ανύπαρκτη πρόνοια κράτους.