Φάκελος σχέσεις: Η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην επιθυμία και την αντοχή

Οι σχέσεις σήμερα δεν μοιάζουν με αυτές που θυμόμαστε ή που μας περιέγραφαν. Δεν είναι απαραίτητα χειρότερες, αλλά είναι πιο εύθραυστες, πιο γρήγορες, πιο εκτεθειμένες. Υπάρχει περισσότερη ελευθερία, περισσότερη επιλογή, αλλά ταυτόχρονα λιγότερη υπομονή. Οι άνθρωποι μπαίνουν σε σχέσεις με μεγαλύτερη επίγνωση του εαυτού τους, αλλά και με μεγαλύτερο φόβο απώλειας του εαυτού τους.

Στην αρχή όλα κινούνται με ένταση. Η έλξη, η επικοινωνία, το ενδιαφέρον. Υπάρχει η ανάγκη να συνδεθούμε, να νιώσουμε ότι κάποιος μας βλέπει, μας καταλαβαίνει, μας διαλέγει. Κάπου εκεί όμως αρχίζουν και οι άμυνες. Τι θα ζητήσει από μένα, πόσο θα χρειαστεί να αλλάξω, τι θα χάσω αν μπω πιο βαθιά. Οι σχέσεις σήμερα συχνά ξεκινούν με όρους, ακόμη κι αν δεν λέγονται φωναχτά.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι η σύγχυση ανάμεσα στην αγάπη και την ευκολία. Όταν κάτι δυσκολεύει, πολλοί το εκλαμβάνουν ως λάθος επιλογή και όχι ως φυσικό στάδιο. Η ιδέα ότι μια σχέση θέλει δουλειά, χρόνο και ανοχή δεν είναι πια αυτονόητη. Αν κάτι δεν ρέει, θεωρείται κόκκινη σημαία. Αν προκύψει σύγκρουση, θεωρείται ασυμβατότητα. Έτσι, οι άνθρωποι φεύγουν πριν καν δουν τι υπάρχει από κάτω.

Ταυτόχρονα, υπάρχει έντονος φόβος μοναξιάς. Πολλοί μένουν σε σχέσεις που δεν τους καλύπτουν, απλώς και μόνο για να μην είναι μόνοι. Άλλοι αλλάζουν συντρόφους διαρκώς, ψάχνοντας το τέλειο ταίριασμα που δεν θα τους φέρει ποτέ σε δύσκολη θέση. Και στις δύο περιπτώσεις, η σχέση δεν λειτουργεί ως χώρος εξέλιξης, αλλά ως καταφύγιο ή ως κατανάλωση.

Η επικοινωνία είναι ένα ακόμη κρίσιμο σημείο. Ενώ μιλάμε συνεχώς, λέμε λιγότερα. Υπάρχει φόβος έκθεσης, φόβος παρεξήγησης, φόβος απόρριψης. Πολλοί προτιμούν να σωπαίνουν για όσα τους ενοχλούν, μέχρι που αυτά γίνονται βάρος. Άλλοι μιλούν, αλλά με τρόπο αμυντικό ή επιθετικό. Η ουσιαστική συζήτηση απαιτεί ασφάλεια και αυτή δεν χτίζεται εύκολα.

Οι σχέσεις σήμερα επηρεάζονται έντονα και από την εικόνα. Από το πώς φαίνονται προς τα έξω, από το τι ανεβάζουμε, από το πώς συγκρινόμαστε. Η σύγκριση φθείρει. Δημιουργεί προσδοκίες που δεν βασίζονται στην πραγματικότητα, αλλά σε επιλεγμένες στιγμές άλλων ανθρώπων. Έτσι, αυτό που έχουμε συχνά μοιάζει λιγότερο από αυτό που νομίζουμε ότι θα έπρεπε να έχουμε.

Κι όμως, παρά όλα αυτά, η ανάγκη για σύνδεση παραμένει βαθιά. Οι σχέσεις εξακολουθούν να είναι ο χώρος όπου δοκιμαζόμαστε, πληγωνόμαστε, ωριμάζουμε. Δεν υπάρχει τέλεια σχέση, αλλά υπάρχει σχέση με πρόθεση. Πρόθεση να μείνεις, να ακούσεις, να δεις και τον άλλον και τον εαυτό σου πιο καθαρά.

Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε τη σχέση που δεν πονά, αλλά τη σχέση που αντέχει. Που χωρά τις αδυναμίες, τις αλλαγές, τις φάσεις. Που δεν βασίζεται μόνο στο συναίσθημα της αρχής, αλλά στην επιλογή της συνέχειας. Και αυτό, όσο κι αν ακούγεται απλό, είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα σήμερα.