Ανάμεσα σε μια καθημερινότητα που τρέχει μόνιμα στο κόκκινο και σε μια διαρκή αίσθηση άγχους που δε χρειάζεται αφορμή για να εμφανιστεί, η ισορροπία έπαψε να είναι στόχος ζωής και έγινε πράξη επιβίωσης.
Στο τέλος του 2025 δεν νιώθουμε ότι φτάσαμε κάπου, νιώθουμε ότι αντέξαμε κι αυτή η διαφορά λέει πολλά για την εποχή. Δεν μιλάμε πια για "επιτυχία" με τον τρόπο που το κάναμε πριν από δέκα ή είκοσι χρόνια. Μιλάμε για ισορροπία και το κάνουμε με μια επιφύλαξη σχεδόν με ενοχή, σαν να ζητάμε κάτι υπερβολικό. Η ζωή, το άγχος και η προσπάθεια να τα κρατήσεις σε μια ανεκτή συνύπαρξη έγιναν το βασικό μας project.
Το άγχος δεν είναι πια μια διαταραχή που αφορά "κάποιους". Είναι το φόντο της καθημερινότητας. Δε χρειάζεται να συμβεί κάτι δραματικό για να το νιώσεις. Αρκεί να ανοίξεις το κινητό το πρωί. Ειδήσεις, ειδοποιήσεις, υποχρεώσεις, προσδοκίες. Το 2025 μας έμαθε να ζούμε σε μια διαρκή κατάσταση ετοιμότητας κι αυτό έχει κόστος. Η μεγάλη ψευδαίσθηση των προηγούμενων χρόνων ήταν ότι η ισορροπία είναι κάτι που "κατακτάς". Ότι αν οργανωθείς σωστά αν βρεις τη σωστή ρουτίνα, αν ακολουθήσεις τις σωστές συμβουλέςκάποια στιγμή θα φτάσεις εκεί. Στο τέλος του 2025 είναι πια σαφές: η ισορροπία δεν είναι προορισμός. Είναι μια συνεχής, εύθραυστη διαπραγμάτευση κι αυτό την κάνει λιγότερο instagrammable, αλλά πιο αληθινή.
Η εργασία παίζει κεντρικό ρόλο σε αυτή την εξίσωση. Η υβριδική δουλειά μας έδωσε ευελιξία, αλλά μας στέρησε όρια. Το σπίτι έγινε γραφείο, το γραφείο μπήκε στο μυαλό μας όλο το εικοσιτετράωρο. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί άνθρωποι στο τέλος του 2025 δεν δηλώνουν τόσο "εξαντλημένοι" όσο "μονίμως σε εγρήγορση". Δε ξεκουράζονται πραγματικά, απλώς αλλάζουν είδος κούρασης. Ταυτόχρονα η γλώσσα με την οποία μιλάμε για την ψυχική υγεία άλλαξε. Δεν είναι πια ταμπού να πεις "δεν είμαι καλά". Είναι όμως ακόμη δύσκολο να πεις "δεν αντέχω άλλο". Το 2025 μας έφερε πιο κοντά στη συνειδητοποίηση, αλλά όχι απαραίτητα στη λύση. Ξέρουμε περισσότερα για το άγχος, αλλά εξακολουθούμε να ζούμε σε συνθήκες που το παράγουν κι αυτό δημιουργεί μια παράξενη αντίφαση: φροντίζουμε τον εαυτό μας, ενώ ταυτόχρονα τον εξαντλούμε.
Η ισορροπία λοιπόν δε μοιάζει πια με lifestyle επιλογή. Μοιάζει με πράξη αυτοσυντήρησης. Για κάποιους σημαίνει λιγότερη δουλειά. Για άλλους σημαίνει περισσότερη σταθερότητα. Για άλλους, απλώς το δικαίωμα να πουν "όχι" χωρίς να το δικαιολογήσουν. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτές οι μικρές αποφάσεις δεν παρουσιάζονται πια ως φιλοδοξίες, αλλά ως ανάγκες. Στο τέλος του 2025 η έννοια της επιτυχίας έχει χαμηλώσει τον τόνο της. Δεν συνδέεται τόσο με το να ξεχωρίσεις, όσο με το να μη χαθείς. Να διατηρήσεις σχέσεις, σώμα, μυαλό σε μια κατάσταση λειτουργική. Να έχεις χρόνο δικό σου. Αυτή η μετατόπιση δεν είναι ρομαντική, είναι αποτέλεσμα πίεσης.
Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει το τέλος του 2025 είναι μια συλλογική κόπωση χωρίς πανικό. Δεν τρέχουμε πια να προλάβουμε το μέλλον. Προσπαθούμε να σταθούμε στο παρόν χωρίς να καταρρεύσουμε. Η ισορροπία δεν είναι ιδανική, ούτε μόνιμη. Είναι προσωρινή, εύθραυστη και απολύτως αναγκαία κι ίσως αυτό να είναι το πιο ώριμο συμπέρασμα της χρονιάς: ότι το να ζεις καλά δεν σημαίνει να ζεις χωρίς άγχος, αλλά να μαθαίνεις πότε να το ακούς και πότε να το αφήνεις να περάσει.
