Μια δεκαετία που υποτίθεται ότι χτίζεις καριέρα, αλλά στην πράξη προσπαθείς να καταλάβεις από πού να ξεκινήσεις.
Η δεκαετία που όλοι δείχνουν σίγουροι εκτός από εσένα
Υπάρχει μια περίεργη σιωπηρή συμφωνία γύρω από τα 20s. Ότι κάπου εκεί αρχίζεις να «στρώνεις» επαγγελματικά, να βρίσκεις κατεύθυνση, να παίρνεις αποφάσεις που θα σε ακολουθούν. Στην πράξη, όμως, η εικόνα είναι πολύ λιγότερο καθαρή.
Οι περισσότεροι δοκιμάζουμε δουλειές που δεν τους ταιριάζουν, αλλά δεν ξέρουμε ακόμη γιατί. Μπαίνουμε σε ρόλους που μοιάζουν σωστοί στο χαρτί, αλλά στην καθημερινότητα δεν «κουμπώνουν». Και όλο αυτό συμβαίνει ενώ γύρω τους υπάρχει η αίσθηση ότι όλοι οι άλλοι έχουν ήδη βρει τι θέλουν.
Το κενό ανάμεσα στη θεωρία και την πραγματικότητα
Μετά τις σπουδές, υπάρχει μια προσδοκία ότι θα υπάρχει και ένα είδος οδηγού. Κάτι που θα σου δείξει πώς προχωράς, ποια βήματα βγάζουν νόημα, πότε μένεις και πότε φεύγεις.
Αντί για αυτό, υπάρχει ένα κενό. Αγγελίες που ζητούν εμπειρία πριν καν ξεκινήσεις, ρόλοι που αλλάζουν στην πορεία και μια αγορά εργασίας που δεν λειτουργεί με ξεκάθαρους κανόνες. Το αποτέλεσμα είναι να κινείσαι περισσότερο με δοκιμή και λάθος παρά με σιγουριά.
Το άγχος του να «μείνεις πίσω»
Μέσα σε αυτό το τοπίο, το πιο έντονο συναίσθημα δεν είναι πάντα η αβεβαιότητα. Είναι η σύγκριση. Το να βλέπεις άλλους να προχωρούν, να αλλάζουν δουλειές, να εξελίσσονται, και να αναρωτιέσαι αν εσύ καθυστερείς.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η εικόνα είναι αποσπασματική. Κανείς δεν ανεβάζει τις φάσεις που δεν ξέρει τι κάνει. Κι όμως, αυτές είναι που συνθέτουν το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής.
Οι δουλειές που σε μαθαίνουν τι δεν θέλεις
Ένα μεγάλο κομμάτι των 20s δεν είναι να βρεις αμέσως αυτό που σου ταιριάζει. Είναι να περάσεις από πράγματα που δεν σου ταιριάζουν καθόλου.
Δουλειές που σε κουράζουν, περιβάλλοντα που δεν σε εκφράζουν, ρόλοι που δεν σε εξελίσσουν. Όχι επειδή έκανες λάθος επιλογή, αλλά επειδή αυτός είναι ο τρόπος να καταλάβεις τι σου κάνει.
Και αυτή η διαδικασία, όσο χαοτική κι αν φαίνεται, είναι τελικά μέρος της κατεύθυνσης.
Δεν υπάρχει «σωστό timing»
Από μικροί μεγαλώνουμε με την ιδέα ότι υπάρχει μια σειρά. Σπουδές, δουλειά, εξέλιξη. Στα 20s αυτή η σειρά διαλύεται.
Άλλοι ξεκινούν νωρίς, άλλοι αλλάζουν πορεία, άλλοι κάνουν παύσεις. Δεν υπάρχει κοινός ρυθμός και αυτό δημιουργεί την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά, ενώ στην πραγματικότητα απλώς δεν υπάρχει ένα ενιαίο μοντέλο.
Το μόνο που βγάζει νόημα τελικά
Αν υπάρχει κάτι που προκύπτει ξεκάθαρα, είναι ότι τα 20s δεν είναι η περίοδος που τα έχεις όλα λυμένα. Είναι η περίοδος που τα δοκιμάζεις.
Δεν υπάρχει ένας ρόλος που σε ορίζει για πάντα, ούτε μια επιλογή που καθορίζει όλη τη διαδρομή. Υπάρχουν κινήσεις, αλλαγές και μια σταδιακή κατανόηση του τι σου ταιριάζει.
Και ίσως αυτό που δεν εξηγεί κανείς είναι ότι το να μην ξέρεις ακριβώς τι κάνεις επαγγελματικά σε αυτή τη φάση δεν είναι αποτυχία. Είναι σχεδόν ο κανόνας.
