Η Rosalía γίνεται Αφροδίτη δια χειρός Dimitris Papaioannou και κάπως έτσι η pop κουλτούρα αποκτά ένα από τα πιο ωραία...moments της.
Όταν η pop συναντά την υψηλή τέχνη
Υπάρχουν φορές που η pop κάνει κάτι προβλέψιμο. Και υπάρχουν και αυτές οι σπάνιες στιγμές που σε πιάνουν off guard. Η συνεργασία της Rosalía με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Στην πρεμιέρα του LUX Tour, αυτό που είδαμε δεν ήταν απλά ένα «ωραίο visual». Ήταν μια εικόνα με βάρος. Η Rosalía εμφανίζεται σαν μια σύγχρονη Αφροδίτη της Μήλου, όχι με την έννοια του styling, αλλά με τη λογική της μεταμόρφωσης. Είναι από εκείνες τις στιγμές που νιώθεις ότι η pop κουλτούρα ανεβαίνει επίπεδο. Και αυτό γιατί πίσω από το συγκεκριμένο act βρίσκεται οΔημήτρη Παπαϊωάννου, ένας δημιουργός που δεν κάνει απλώς «σκηνοθεσία», αλλά χτίζει ολόκληρους κόσμους.
Στη σκηνή, η Rosalía δεν εμφανίζεται απλά ως performer. Μετατρέπεται σε ένα ζωντανό έργο τέχνης, με εικόνες που ισορροπούν ανάμεσα στο αρχαιοελληνικό ιδεώδες και τη σύγχρονη αισθητική.
Η αισθητική του Παπαϊωάννου μέσα στην pop
Αν ξέρεις τη δουλειά του Δημήτρη Παπαϊωάννου, την αναγνωρίζεις αμέσως. Η γνωστή Ισπανίδα καλλιτέχνιδα εμφανίζεται σα γλυπτό. Η κίνησή της περιορίζεται για να αποκτήσει σημασία. Η εικόνα μένει σχεδόν στατική χωρίς να υπάρχει τίποτα «φλύαρο». Αντίθετα, υπάρχει αυτή η χαρακτηριστική του λιτότητα που τελικά γράφει πιο δυνατά από οτιδήποτε εντυπωσιακό. Και είναι λίγο mind-blowing ότι αυτό το performance έλαβε χώρα στο πλαίσιο μιας mainstream pop περιοδείας.
Rosalía, αλλά... αλλιώς
Η Rosalía έχει αποδείξει πολλές φορές ότι δεν παίζει safe. Αλλά εδώ κάνει κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Αφήνει χώρο. Δεν προσπαθεί να «γεμίσει» τη σκηνή, αντίθετα, αφήνει την εικόνα να δουλέψει για εκείνη. Το αποτέλεσμα; Ένα act που δεν βασίζεται στον θόρυβο, αλλά στην αίσθηση.
Ναι, είμαστε λίγο περήφανοι
Δεν γίνεται να το δεις και να μη σκεφτείς πως η συγκεκριμένη σκηνική απόδοση έχει ελληνική υπογραφή. Ο Δημήτρη Παπαϊωάννου έφερε μαζί του έναν τρόπο σκέψης που δεν βλέπουμε συχνά στην pop σκηνή, πιο καλλιτεχνικό, πιο σιωπηλό, πιο...ουσιαστικό. Δεν πρόσθεσε απλά «prestige» στο show. Έφερε μαζί του μια ολόκληρη φιλοσοφία. Αυτή που βλέπει το σώμα ως τέχνη, τη σκηνή ως καμβά και το performance ως εμπειρία. Και το ότι αυτό το βλέπουμε σε μία τόσο μεγάλη σκηνή από μια παγκόσμιας φήμης καλλιτέχνιδα, το κάνει ακόμη πιο ευχάριστο.
Γιατί πέτυχε το συγκεκριμένο act:
Γιατί δεν βλέπουμε συχνά τέτοιες συνεργασίες. Γιατί δεν βλέπουμε συχνά την Ελλάδα να «μπαίνει» τόσο δυναμικά στην παγκόσμια pop σκηνή. Και κυρίως; Γιατί δε βλέπουμε μια τέτοια καλλιτεχνική απόδοση να «παίζει» ταυτόχρονα σε πολλά επίπεδα χωρίς να χάνει την ταυτότητά του.
Το συμπέρασμα; Δεν είναι απλά ένα ωραίο performance. Είναι από εκείνα τα μικρά «cultural shifts» που δείχνουν προς τα πού μπορεί να πάει η pop όταν δεν φοβάται να μπλέξει με κάτι πιο «βαρύ».
Και ειλικρινά;
Θέλουμε κι άλλο!
