Κομβική ηλικία τα 30 για πολλά πράγματα στη ζωή. Πώς αντέχει άραγε μία φιλία;
Αρκετές φορές στα 30 η φιλία παύει να είναι δεδομένη. Δεν τελειώνει με καβγά ή ρήξη. Απλώς αραιώνει, με έναν τρόπο μπαίνει σε παύση. Κάποιες φορές εξαφανίζεται χωρίς να το καταλάβεις. Δεν υπήρξε προδοσία, ούτε μεγάλη σύγκρουση. Είναι ζήτημα χρόνου κι ιεράρχησης προτεραιοτήτων, ειδικά όταν ο φίλος ή φίλη αποφασίζει να κάνει οικογένεια κι ειδικότερα μόλις έρθει το πρώτο παιδί.
Στα 20 η φιλία είναι συνθήκη. Σχολή, δουλειές για ένα χαρτζιλίκι, έξοδοι, κοινές αγωνίες, κοινή αίσθηση ότι “όλα είναι μπροστά”. Οι φίλοι είναι εκεί γιατί βρίσκεστε στο ίδιο σημείο. Δέκα χρόνια μετά αυτό μοιραία αλλάζει. Ο καθένας τραβάει σε διαφορετική κατεύθυνση. Δουλειά με ωράριο που δεν τελειώνει, σχέσεις που απαιτούν ενέργεια, παιδιά, εξάντληση. Η φιλία από συνθήκη γίνεται επιλογή κι εκεί αρκετές φορές αρχίζουν τα δύσκολα, ειδικά αν δεν υπάρχει κατανόηση.
Η φιλία όμως συμπεριλαμβάνει τον όρο κατανόηση. Στα 30 ζεις με λίγη ενέργεια και πολλές υποχρέωσες κάθε συνάντηση χρειάζεται προγραμματισμό, κάθε καφές μπαίνει σε ημερολόγιο, κάθε ακύρωση συνοδεύεται από ενοχή. Κάπως έτσι η φιλία αρχίζει να μοιάζει με κάτι ακόμα που “πρέπει” να κάνεις και όχι με κάτι που σε κρατά όρθιο κι αυτό την πληγώνει. Λίγο πολύ όλοι μας το έχουμε περάσει ή ακόμα το βιώνουμε.
Στα 30 αρχίζουμε να αλλάζουμε πραγματικά. Αλλάζουν οι αξίες, οι αντοχές, οι φόβοι. Φίλοι που κάποτε ήσασταν αχώριστοι, ξαφνικά δε μιλάτε την ίδια γλώσσα. Άλλος θέλει ησυχία, άλλος ένταση, άλλος ασφάλεια, άλλος ρίσκο. Απλώς ο κοινός παρονομαστής χάνεται και δεν έχουμε μάθει να πενθούμε αυτές τις απώλειες, γιατί κοινωνικά τις υποτιμούμε. Λες “έτσι είναι η ζωή” και προχωράς, αλλά κάτι μένει πίσω μέσα μας. Επομένως η λέξη κλειδί όπως και για πολλές άλλες καταστάσεις είναι η διαχείριση.
Η φιλία στα 30 χάνεται και γιατί σταματάμε να τη φροντίζουμε όπως παλιά. Στα 20 συγχωρούσες τα πάντα, τώρα κουράζεσαι πιο εύκολα. Δεν έχεις χρόνο για τοξικότητα, αλλά καμιά φορά δεν έχεις ούτε υπομονή. Οι παρεξηγήσεις δε λύνονται αυθόρμητα, μένουν μετέωρες. Δεν υπάρχει πάντα χώρος για ειλικρινή κουβέντα, έτσι η απόσταση μεγαλώνει αθόρυβα. Αν όμως το κατανοήσουν κι οι δύο πλευρές έγκαιρα απλώς αλλάζει μορφή. Δε χρειάζεται καθημερινή παρουσία για να είναι αληθινή, απαιτείται βάθος. Μπορεί να μη μιλάτε κάθε μέρα, αλλά όταν συναντιέστε να υπάρχει χώρος για τόσα πολλά... Να μπορείς να πεις “δεν είμαι καλά” χωρίς να φοβάσαι ότι θα γίνεις βάρος. Αυτή η φιλία είναι σπάνια, αλλά πολύτιμη.
Ο επαναπροσδιορισμός περνά και από την αποδοχή. Να αποδεχτείς ότι κάποιοι φίλοι ανήκουν σε άλλες φάσεις της ζωής σου. Δεν ακυρώνονται, δε διαγράφονται, δεν είναι όμως εδώ με τον ίδιο τρόπο. Αυτό πονάει, αλλά απελευθερώνει. Σου επιτρέπει να ανοίξεις χώρο για νέες σχέσεις, χωρίς να συγκρίνεις διαρκώς με το παρελθόν. Μάλιστα στα τριάντα η φιλία συχνά εξελίσσεται σε σχέση ζωής. Δε βασίζεται πλέον στο “τυχαίνει”, αλλά στο “επιλέγω”. Επιλέγεις να στείλεις μήνυμα, να βρεθείς, έστω και κουρασμένος. Επιλέγεις να ακούσεις πραγματικά κι αυτό έχει βάρος, γιατί μέσα σε μια καθημερινότητα που σε τραβάει προς τα μέσα, η φιλία είναι μια μικρή πράξη αντίστασης. Αρκετοί αντιλαμβάνονται επίσης πως θέλουν λίγους και αληθινούς περίπου σε αυτήν την ηλικία. Φίλους που δεν απαιτούν διαρκή παρουσία για να νιώθουν ασφάλεια, που αν χαθείτε για μήνες, συνεχίζετε από εκεί που μείνατε, που δε μετράνε τη σχέση με likes, αλλά με κατανόηση. Αυτή η φιλία είναι σταθερή.
Ο κύκλος της φιλίας στενεύει, αλλά γίνεται πιο πυκνός. Χάνει σε ποσότητα, αλλά συχνά κερδίζει σε ποιότητα, γιατί στα 30 δεν ψάχνεις παρέα για να γεμίσεις χρόνο. Ψάχνεις ανθρώπους που να χωράνε στη ζωή σου όπως είναι τώρα, με τις ρωγμές της, με τις σιωπές της, με τις μικρές της αντοχές. Η φιλία στα 30 μεταμορφώνεται κι όποιος αντέξει αυτή τη μεταμόρφωση, μένει επειδή αξίζει.
