Το ζητούμενο δεν είναι να τα βάλεις όλα σε σειρά. Είναι να βρεις έναν τρόπο να μην χάνεσαι μέσα τους.
Η καθημερινότητα σπάνια μοιάζει με κάτι που μπορείς πραγματικά να ελέγξεις. Ξυπνάς με καλές προθέσεις και μέσα σε λίγες ώρες όλα έχουν αλλάξει. Μηνύματα που απαιτούν άμεση απάντηση, υποχρεώσεις που ξεφυτρώνουν από το πουθενά, σκέψεις που τρέχουν πιο γρήγορα από τον χρόνο. Το χάος δεν είναι πάντα φανερό. Δεν είναι απαραίτητα φωνές και πανικός. Είναι αυτή η μόνιμη αίσθηση ότι κάτι σου ξεφεύγει.
Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η τάξη έρχεται με καλύτερη οργάνωση. Με περισσότερες λίστες, εφαρμογές, alarms, πλάνα. Κι όμως, συχνά αυτό που κάνει τη ζωή πιο χαοτική είναι ακριβώς η εμμονή να τα χωρέσεις όλα. Να είσαι παντού συνεπής, παραγωγικός, κοινωνικός, ήρεμος, δημιουργικός. Η καθημερινότητα όμως δεν λειτουργεί έτσι. Και όσο προσπαθείς να την πιέσεις, τόσο αντιστέκεται.
Η πραγματική τάξη ξεκινά από το να αποδεχτείς ότι δεν μπορείς να τα κάνεις όλα. Όχι σήμερα, όχι κάθε μέρα. Αυτό δεν είναι ήττα. Είναι ρεαλισμός. Όταν σταματάς να κυνηγάς την τέλεια μέρα, αρχίζεις να φτιάχνεις μια μέρα που σε αντέχει. Μια μέρα που δεν σε εξαντλεί πριν τελειώσει.
Σημαντικό ρόλο παίζει και το πώς γεμίζεις τον χρόνο σου. Πολλά από αυτά που μας κουράζουν δεν είναι υποχρεώσεις ανάγκης αλλά επιλογές από συνήθεια ή ενοχή. Ναι σε όλα, για να μη δυσαρεστήσεις κανέναν. Διαθεσιμότητα χωρίς όρια. Η τάξη έρχεται όταν αρχίζεις να λες όχι χωρίς εξηγήσεις. Όταν καταλαβαίνεις ότι ο χρόνος σου δεν είναι απεριόριστος και αξίζει να τον προστατεύεις.
Το ίδιο ισχύει και για τον χώρο γύρω σου. Δεν χρειάζεσαι μίνιμαλ αισθητική ούτε τέλειες ντουλάπες. Χρειάζεσαι αντικείμενα που εξυπηρετούν τη ζωή που ζεις τώρα. Όχι αυτήν που φαντάζεσαι ή αυτήν που είχες παλιότερα. Κάθε τι που κρατάς χωρίς λόγο λειτουργεί σαν μικρός θόρυβος στο μυαλό. Όταν ο χώρος καθαρίζει, καθαρίζει μαζί του και η σκέψη.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της σύγχρονης καθημερινότητας είναι η συνεχής διάσπαση. Το μυαλό πηγαίνει από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς να μένει πουθενά. Αυτό δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είσαι απασχολημένος, ενώ στην πραγματικότητα είσαι απλώς διασκορπισμένος. Η τάξη δεν σημαίνει να κάνεις περισσότερα, αλλά να κάνεις λιγότερα με μεγαλύτερη παρουσία. Να τελειώνεις κάτι πριν περάσεις στο επόμενο, έστω και αν είναι μικρό.
Οι νέοι σήμερα μεγαλώνουν με την αίσθηση ότι πάντα αργούν. Ότι υπάρχει ένα αόρατο χρονοδιάγραμμα που δεν προλαβαίνουν. Καριέρα, σχέσεις, επιτυχία, ευτυχία. Όλα μοιάζουν να έχουν deadline. Αυτή η πίεση τροφοδοτεί το χάος. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει σωστός ρυθμός για όλους. Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας αλλά αντοχής.
Βάζεις τάξη όταν αρχίζεις να ακούς τον εαυτό σου αντί για τον θόρυβο γύρω σου. Όταν αναγνωρίζεις πότε χρειάζεσαι παύση και δεν τη θεωρείς τεμπελιά. Όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου μέρες που δεν αποδίδεις στο μέγιστο. Αυτές οι μέρες δεν σε πάνε πίσω. Σε επαναφέρουν.
Το χάος της καθημερινότητας δεν θα εξαφανιστεί. Θα υπάρχουν πάντα απρόβλεπτα, άγχος, πίεση. Η διαφορά είναι στο πώς στέκεσαι απέναντί τους. Η τάξη δεν είναι απόλυτη. Είναι μια διαρκής προσπάθεια να μην χάνεσαι. Να ξέρεις γιατί κάνεις ό,τι κάνεις και τι μπορείς να αφήσεις για αύριο χωρίς τύψεις. Κι αυτό, μέσα σε έναν κόσμο που τρέχει ασταμάτητα, είναι μια μορφή ηρεμίας που αξίζει να διεκδικήσεις.
