Ο δημιουργός της σειράς απαντά ποια μορφή θα μπορούσε να κυβερνήσει πιο σταθερά το Westeros, και η επιλογή του εκπλήσσει.
Το ερώτημα που στοιχειώνει το House of the Dragon δεν διαφέρει πολύ από εκείνο που καθόρισε το Game of Thrones: ποιος αξίζει πραγματικά να καθίσει στον Σιδερένιο Θρόνο; Και, ίσως ακόμη πιο ουσιαστικά, χρειάζεται άραγε κανείς να τον διεκδικήσει; Στον πυρήνα του εμφυλίου των Targaryen βρίσκεται μια διαμάχη για τη διαδοχή, μια ρήξη που έχει ήδη μετατρέψει το βασίλειο σε πεδίο αίματος, προδοσίας και προσωπικής καταστροφής.
Καθώς η ιστορία προχωρά και οι απώλειες συσσωρεύονται και στις δύο παρατάξεις, το ερώτημα αλλάζει μορφή: όχι μόνο ποιος έχει το δικαίωμα να κυβερνήσει, αλλά ποιος θα μπορούσε να φέρει έστω μια στοιχειώδη ισορροπία στο Westeros. Σε αυτό το σημείο, η απάντηση του δημιουργού της σειράς Ryan Condal ξαφνιάζει, γιατί δεν επιλέγει έναν ακόμη Targaryen για τη θέση της εξουσίας.
Η απάντηση του Ryan Condal
Σε συζήτηση που παραχώρησε στο podcast Pilot TV, ο Condal κλήθηκε να διαλέξει ποιο πρόσωπο θα ήταν η πιο λογική και σταθερή επιλογή για να κυβερνήσει το βασίλειο. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα σκέψης, κατέληξε στην Alicent Hightower. Η επιλογή του βασίστηκε, όπως είπε, στην εμπειρία της από την εξουσία και την απουσία της, αλλά και στη γνώση που έχει αποκτήσει μέσα από τις διαδοχικές κρίσεις που διαλύουν τον κόσμο γύρω της.
«Ειλικρινά, νομίζω η Alicent», ανέφερε ο Condal, εξηγώντας ότι ελάχιστοι χαρακτήρες στη σειρά έχουν δει τόσο καθαρά τη διαφορά ανάμεσα στο να έχεις δύναμη και στο να μη διαθέτεις καμία. Για τον ίδιο, η Alicent δεν είναι απλώς μια αντίπαλη φιγούρα στη σύγκρουση της Rhaenyra, αλλά ένα πρόσωπο που έχει περάσει από όλες σχεδόν τις φάσεις της πολιτικής επιβίωσης: από την αυλή και την επιρροή, μέχρι την απομόνωση και την απώλεια ελέγχου.
Ο Condal τόνισε επίσης ένα πρακτικό ζήτημα που, στην περίπτωση του Westeros, μετρά περισσότερο απ’ όσο φαίνεται: η Alicent δεν καβαλά δράκο. Και αυτό, όπως υπαινίχθηκε, μπορεί να θεωρηθεί πλεονέκτημα όταν το ζητούμενο δεν είναι η επίδειξη ισχύος, αλλά η νηφάλια διακυβέρνηση. Η απουσία του δράκου την τοποθετεί πιο κοντά σε μια ανθρώπινη, πολιτική λογική παρά στη λογική της απόλυτης στρατιωτικής επιβολής.
Γιατί θεωρεί την Alicent πιο κατάλληλη
Η ανάγνωση του Condal για την Alicent έχει ενδιαφέρον, γιατί δεν στηρίζεται στην ιδέα ότι είναι «η πιο αγαπητή» ή «η πιο δίκαιη», αλλά στο ότι έχει περάσει από την ίδια τη δοκιμασία της εξουσίας. Έχει δει πώς λειτουργεί το παλάτι, πώς καταρρέουν οι συμμαχίες και πώς οι προσωπικές επιλογές μπορούν να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτη βία. Μέσα από αυτή την εμπειρία, όπως υποστηρίζει, θα μπορούσε να λάβει πιο ρεαλιστικές αποφάσεις.
Παράλληλα, ο δημιουργός της σειράς φαίνεται να διακρίνει στην Alicent μια δυνατότητα συμφιλίωσης, έστω και περιορισμένη. Σε έναν κόσμο όπου η εκδίκηση γεννάει διαρκώς νέα μέτωπα, εκείνη έχει δείξει στιγμές κατά τις οποίες άφησε πίσω της το ένστικτο της αντεκδίκησης. Ο Condal υποστηρίζει ότι αυτό το στοιχείο αποκαλύπτει συχνά τον αληθινό χαρακτήρα ενός ανθρώπου: όχι το πώς αντιδρά όταν έχει δύναμη, αλλά το αν μπορεί να συγκρατήσει τη μανία του όταν όλα γύρω του διαλύονται.
Η άποψη αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα αν σκεφτεί κανείς πόσο αιματηρό είναι το πλαίσιο του Dance of the Dragons. Παιδιά, αθώοι και ισχυροί έχουν ήδη χαθεί, και κάθε νέα κίνηση των δύο στρατοπέδων μοιάζει να απομακρύνει ακόμη περισσότερο το βασίλειο από την ειρήνη. Σε μια τέτοια συγκυρία, η εμπειρία, η αυτοσυγκράτηση και η ικανότητα να βλέπει κανείς πέρα από το προσωπικό μίσος ίσως να αξίζουν περισσότερο από την κληρονομική νομιμότητα.
Και ο Corlys Velaryon;
Ο Condal δεν περιορίστηκε μόνο στην Alicent. Όταν κλήθηκε να προτείνει και μια δεύτερη εναλλακτική, ανέφερε τον Lord Corlys Velaryon, τον γνωστό Sea Snake. Όπως είπε, ο Corlys θα μπορούσε επίσης να είναι ένας εξαιρετικός βασιλιάς, κυρίως λόγω της εμπειρίας, της διορατικότητας και της ναυτικής του ισχύος. Η φράση του όμως είχε και μια δόση χιούμορ: παραδέχτηκε ότι προσπαθούσε να επιλέξει κάποιον που «δεν ήταν ξανθός», ρίχνοντας έτσι μια σαφή, ειρωνική ματιά στη διαδοχική κυριαρχία των Targaryen.
Η παρατήρηση αυτή λειτουργεί και ως σχόλιο πάνω στη σειρά συνολικά. Το House of the Dragon έχει χτιστεί γύρω από μια δυναστεία που πιστεύει βαθιά στο αίμα, στην καταγωγή και στη μυθική της αποστολή. Όμως όσο προχωρά η ιστορία, γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι η καταγωγή από μόνη της δεν εγγυάται τίποτα: ούτε σοφία, ούτε δικαιοσύνη, ούτε σταθερότητα.
Τι σημαίνει αυτή η απάντηση για τη σειρά
Η επιλογή του Condal δεν είναι απλώς μια ατάκα για το ποιος θα φορούσε καλύτερα το στέμμα. Είναι ένας τρόπος να υπογραμμίσει το βασικό ηθικό δίλημμα της σειράς: η εξουσία στο Westeros σπανίως ανήκει στον ικανότερο, αλλά συνήθως σε εκείνον που επιβιώνει περισσότερο ή επιβάλλεται βίαια. Έτσι, όταν ένας δημιουργός επιλέγει ως πιο κατάλληλο ηγεμόνα έναν χαρακτήρα που δεν είναι καν στο κέντρο της παραδοσιακής διεκδίκησης, το μήνυμα είναι σαφές: το πρόβλημα της διαδοχής δεν είναι μόνο ποιος έχει δικαίωμα, αλλά ποιος έχει πραγματική επάρκεια.
Με άλλα λόγια, το House of the Dragon συνεχίζει να δείχνει ότι η εξουσία και η νομιμότητα δεν συμπίπτουν απαραίτητα. Και όσο η σειρά βαδίζει προς τα επόμενα επεισόδια, το ερώτημα θα παραμένει ανοιχτό: ποιος θα μπορούσε να κυβερνήσει σωστά ένα βασίλειο που έχει μάθει να ανταμείβει κυρίως τη βία;
Το μόνο βέβαιο είναι πως, σύμφωνα με τον Ryan Condal, η απάντηση δεν είναι τόσο προφανής όσο θα ήθελαν οι Targaryen. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον σχόλιο για ολόκληρη τη σειρά: ότι ο καλύτερος ηγεμόνας μπορεί να είναι εκείνος που βλέπει καθαρά το κόστος της εξουσίας και όχι εκείνος που την ποθεί περισσότερο.
