To θρίλερ που έγραψε ιστορία, επιστρέφει με sequel.
Περισσότερα από δέκα χρόνια μετά την πρώτη του προβολή, το It Follows του David Robert Mitchell εξακολουθεί να στοιχειώνει τη συζήτηση γύρω από τον σύγχρονο τρόμο. Όχι μόνο γιατί είχε ένα ξεκάθαρα ευρηματικό εύρημα, αλλά γιατί το μετέτρεψε σε καθαρή κινηματογραφική εμπειρία: μια κατάρα που μεταδίδεται μέσω του σεξ και παίρνει τη μορφή μιας οντότητας η οποία σε πλησιάζει αργά, σταθερά και ασταμάτητα. Η απλότητα του κανόνα -«έρχεται προς το μέρος σου» -έκανε το αποτέλεσμα σχεδόν υπαρξιακό, με την αγωνία να γεννιέται όχι από το ξαφνικό, αλλά από το αναπόφευκτο.
Εδώ και καιρό είναι γνωστό ότι ετοιμάζεται συνέχεια με τίτλο They Follow, με τη Maika Monroe να επιστρέφει στον ρόλο της Jay. Τώρα, καθώς ο Mitchell κινείται παράλληλα και σε άλλες παραγωγές—ανάμεσά τους και το επερχόμενο καλοκαιρινό blockbuster The End Of Oak Street—ο σκηνοθέτης μοιράστηκε νέες πληροφορίες που ενισχύουν την αίσθηση ότι το επόμενο κεφάλαιο δεν θα είναι μια τυπική «ανακύκλωση» ιδέας, αλλά μια συνειδητή επέκταση του κόσμου που ήδη έχει χτίσει.
Γιατί το It Follows έμεινε τόσο έντονα στη μνήμη
Η επιτυχία της πρώτης ταινίας δεν οφείλεται μόνο στην κεντρική ιδέα, όσο κι αν αυτή ακούγεται από μόνη της ικανή να γεννήσει αμέτρητες αναγνώσεις. Το It Follows λειτούργησε επειδή ο Mitchell απέφυγε την εύκολη εξήγηση, άφησε κενά που εντείνουν τον φόβο, και έδωσε στο «τέρας» μια μορφή που μπορεί να γίνει ο καθένας—οικείο πρόσωπο, άγνωστος περαστικός, κάποιος που μοιάζει ακίνδυνος. Το αποτέλεσμα ήταν μια ατμόσφαιρα που βασίζεται στην παρατήρηση: κοιτάς το βάθος του κάδρου, ψάχνεις ποιος πλησιάζει, και κάθε φιγούρα μπορεί να είναι η απειλή.
Αυτή η σκηνοθετική στρατηγική, μαζί με την ψυχρή, σχεδόν ονειρική αίσθηση του χώρου και του χρόνου, έκανε την ταινία να ξεχωρίσει από το «θόρυβο» των jump scares. Και γι’ αυτό η ιδέα μιας συνέχειας δημιουργεί εύλογα και προσδοκίες και άγχος: πώς συνεχίζεις κάτι που στηρίζεται τόσο πολύ στη μοναδική του αίσθηση;
Οι βασικές επιστροφές μπροστά και πίσω από την κάμερα
Σε συνέντευξή του στο Empire, ο Mitchell επιβεβαίωσε ότι στο They Follow επιστρέφουν βασικοί συνεργάτες που συνέβαλαν καθοριστικά στην ταυτότητα της πρώτης ταινίας. Πρώτα απ’ όλα, η Maika Monroe επανέρχεται ως Jay, κάτι που δίνει μια σαφή ένδειξη ότι η συνέχεια δεν θα κόψει απλώς σε «νέα γενιά», αλλά θα διατηρήσει συναισθηματική συνέχεια με ό,τι προηγήθηκε.
Παράλληλα, επιστρέφει ο διευθυντής φωτογραφίας Mike Gioulakis, του οποίου η δουλειά στο It Follows συνδέθηκε με μεγάλες, υπομονετικές κινήσεις κάμερας και πλάνα που επιτρέπουν στον θεατή να «σκανάρει» τον χώρο για κίνδυνο. Επίσης, στο μοντάζ ξαναβρίσκουμε τον Julio C. Perez IV, στοιχείο σημαντικό, γιατί ο ρυθμός της πρώτης ταινίας—το πότε αποκαλύπτεται κάτι, το πότε αφήνεται να αιωρείται—ήταν βασικό μέρος του τρόμου της.
- Επιστροφή της Maika Monroe στον ρόλο της Jay
- Mike Gioulakis στη διεύθυνση φωτογραφίας
- Julio C. Perez IV στο μοντάζ
Η μουσική του Disasterpeace και ο ήχος της απειλής
Η πιο ηχηρή -κυριολεκτικά - επιβεβαίωση αφορά τον Disasterpeace (Richard Vreeland), ο οποίος θα υπογράψει ξανά τη μουσική. Ο Mitchell ήταν σαφής ότι δεν θα ήθελε να προχωρήσει σε συνέχεια χωρίς εκείνον, αναγνωρίζοντας πόσο καθοριστικό ήταν το synth score στην πρώτη ταινία. Εκείνη η μουσική, με αναφορές στην κλασική σχολή του John Carpenter των δεκαετιών ’70 και ’80, δεν λειτουργούσε απλώς ως «συνοδεία», αλλά ως μηχανισμός έντασης: μια υπόγεια προειδοποίηση ότι κάτι πλησιάζει, ακόμη κι όταν η εικόνα δεν το αποκαλύπτει άμεσα.
Το ενδιαφέρον είναι πως ο Disasterpeace έχει ήδη δείξει ότι μπορεί να αλλάξει εντελώς ύφος μέσα στο ίδιο δημιουργικό σύμπαν του Mitchell. Στο Under The Silver Lake συνέθεσε ένα εντελώς διαφορετικό ηχητικό τοπίο, πιο αλλόκοτο και παιχνιδιάρικα παραπλανητικό. Αυτό ανοίγει το ενδεχόμενο το They Follow να μην στηριχτεί απλώς στη «νοσταλγία» του γνωστού synth τρόμου, αλλά να βρει μια νέα μουσική γλώσσα που θα συνοδεύει την εξέλιξη της ιστορίας.
Τι λέει ο Mitchell για το They Follow: σύνδεση και αυτονομία
Για την πλοκή, ο Mitchell κρατά σφιχτά τα χαρτιά του. Ωστόσο, έδωσε ένα σημαντικό στίγμα: δηλώνει «πολύ περήφανος» για το σενάριο και το περιγράφει ως κάτι που στέκεται αυτόνομα, ενώ παραμένει στενά δεμένο με την πρώτη ταινία. Με άλλα λόγια, αφήνει να εννοηθεί ότι η συνέχεια θα έχει δική της ταυτότητα, χωρίς να λειτουργεί σαν απλή επανάληψη του ίδιου μηχανισμού φόβου.
Εξίσου σημαντική είναι η υπόσχεση ότι «κάνει κάτι ωραίο» και ότι θα είναι «πραγματικά διασκεδαστικό». Η λέξη «διασκεδαστικό» εδώ δεν χρειάζεται να ερμηνευτεί ως ελαφρότητα—μπορεί να σημαίνει κινηματογραφική ευρηματικότητα, μεγαλύτερη τόλμη σε ιδέες, ή έναν πιο ανοιχτό ορίζοντα για το τι μπορεί να συμβεί μέσα στους κανόνες του κόσμου που ήδη γνωρίζουμε.
Προοπτική παραγωγής και προσδοκίες για το επόμενο κεφάλαιο
Παρότι δεν ανακοινώθηκαν συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, υπάρχει η αίσθηση ότι τα γυρίσματα βρίσκονται σχετικά κοντά. Αυτό αρκεί για να ξαναφουντώσει το ενδιαφέρον γύρω από το franchise, ειδικά καθώς το It Follows έχει μετατραπεί σε σημείο αναφοράς: μια ταινία που απέδειξε ότι ο τρόμος μπορεί να είναι ταυτόχρονα απλός στους κανόνες του και ανεξάντλητος στις συνέπειές του.
Το μεγάλο στοίχημα για το They Follow θα είναι να διατηρήσει εκείνη την αργή, βασανιστική βεβαιότητα του κινδύνου—χωρίς να «εξηγήσει» υπερβολικά, χωρίς να χάσει το μυστήριο, αλλά και χωρίς να μείνει στάσιμο. Με την επιστροφή της Monroe, του Gioulakis, του Perez και του Disasterpeace, η συνέχεια δείχνει να χτίζεται πάνω σε γερά θεμέλια. Το υπόλοιπο ανήκει στον χρόνο—και, όπως μας έμαθε η πρώτη ταινία, στον τρόμο του ότι κάτι έρχεται, όσο κι αν προσπαθείς να μη το σκέφτεσαι.
