POP CULTURE

Μηχανή αυτόματης πώλησης graffiti



Επιτέλους και στην Ελλάδα! Μία νέα επαναστατική vending machine (ή μηχανή αυτόματης πώλησης μιας και είμαστε των αμιγώς ελληνικών) που θα κάνει θραύση σε κάθε στενό της πόλης. Ξέμεινες απο χρώμα στις 2 το βράδυ και άφησες το κομμάτι σου μισοτελειωμένο; Τελείωσε η συγκεκριμένη πόσκα (συγγνώμη, marker εννοούσαμε) στο γειτονικό graffiti supplies μαγαζί; Μην ανησυχείς! Πάντα θα βρίσκεται κοντά σου μία τέτοια μηχανή να πεταχτείς για last minute προμήθειες. Delivery service not available.







Σοκ και δέος! Dead Island (trailer)



Ένα πολύ ωραίο 'back to school' δώρο για όσα παιδιά ήταν ήσυχα αυτό το Καλοκαίρι. Κυκλοφορεί στις αρχές Σεπτεμβρίου (PC / PlayStation 3 / XBOX 360) απο την Deep Silver και είναι συνέχεια μιας (μεγάλης) σειράς απο υπερ-βίαια video games. Δεν θα αναλύσουμε αυτό το κοινωνιολογικό φαινόμενο τώρα, αλλά δεν μπορούμε να μην παραδεχθούμε ότι παίζουμε άπειρα τέτοια παιχνίδια εδώ στο Platform. Στην κλασική first-person / close combat παράδοση και λίγο απο rpg και open world περιβάλλον, παίρνεις έναν από τους τέσσερις χαρακτήρες (υποστηρίζει και multiplayer φυσικά) και προσπαθείς να σωθείς απο τις ορδές των ζόμπι, χαμένος σε ένα έρημο νησί κάπου στην Παπούα Νέα Γουινέα. Sick!

{youtubejw width="470"}3ZS5h6gFzuw{/youtubejw}

New Zealand Police Graffiti

Ωραίο το σχέδιο δεν λέμε. Μην αρχίσετε όμως να βγάζετε γρήγορα συμπεράσματα. Τα συγκεκριμένα καλοφτιαγμένα  κομμάτια street art είναι ... επίσημη διαφήμιση της αστυνομίας του Auckland στη Νέα Ζηλανδία για να φέρει περισσότερα άτομα προς εγγραφή στις σχολές αστυνομίας. Το recruiting παίρνει άλλη διάσταση... Work for the Police! Become a cop!





Imaginary Friend (συνέντευξη)

Imaginary Friend.

Ο Imaginary Friend (aka Japanese Bass Tart) της Undersky Collective (μία κολεκτίβα ανάμεσα σε Έλληνες και Ιάπωνες παραγωγούς και μουσικούς) συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο δραστήριους Έλληνες bass παραγωγούς, αν και μόλις στα 20 του χρόνια. Με κομμάτια και κυκλοφορίες σε ξένα label και προγραμματισμένα dates στο εξωτερικό, φαίνεται πως δεν τον κρατάει τίποτα εδώ (εκτός βέβαια η 'μαμά πατρίδα' που μόλις καθάρισε και με αυτή). Unedited και 'straight to your face' συνέντευξη για να δούμε τι κρύβει μέσα στο μυαλό του!


 

Πες μας μερικά λόγια για τον Imaginary Friend και την Undersky Collective.

Χαχα... Νομίζω πως δεν μπορώ να απαντήσω πιο απλά, απ το όσο απλή είναι και η ερώτηση. Δεν τολμώ να ταυτιστώ με τον Imaginary Friend αλλά σε αντίθεση μπορώ να πω πως αντιπροσωπεύει το καλλιτεχνικό κομμάτι του εαυτού μου. Πολλές φορές μάλιστα, ακόμα και ο ίδιος τον αναφέρω ως τρίτο πρόσωπο χαχα.

Όσον αφορά την Undersky, ξεκίνησε σαν ιδέα τον Οκτώβριο του ’10 και με αφορμή να σμίξουμε τη μουσική μας, εγώ και ο νεαρός Ιάπωνας DJ από την Ναγκόϊα και ιδιοκτήτης ενός από τα μεγαλύτερα Record Stores της underground ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής της Ιαπωνίας Χιρονόμπου Χαγκιουάρα, γνωστός ως IIHD, πήραμε τη πρωτοβουλία να συντάξουμε ένα πρόχειρο δελτίο τύπου, το οποίο παρουσίαζε μια κολεκτίβα αρχικά, αποτελούμενη από τους : Code:7023, Mondo, 4T2, Enki n’ Enill, Kozocow, Chris Crooks και φυσικά τους Imaginary Friend και IIHD.
Λειτουργούσαμε σαν ομάδα, ήμασταν μια διαδυκτιακή οικογένεια, καθώς πολλούς από εμάς μας χώριζαν αποστάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων. Αυτό βέβαια ποτέ δεν σταμάτησε την αγάπη μας για μουσική  και οι πρώτες συνεργασίες μεταξύ μας είχαν ήδη αρχίζει, όπως το “Kinjirareta Ai” με τον IIHD, το “Auf Der Start Wartet” με τον αδερφικό μου φίλο Kozocow η το αναμενόμενο μουσικό κομμάτι του 4Τ2 με τον Λονδρέζο MC, Chris Crooks. Καταφέραμε να διοργανώσουμε πολλά μουσικά events στις πόλείς Οσάκα, Ναγκόϊα και Οκινάουα, με τη βοήθεια πάντα της Ιαπωνικής δύναμης της κολεκτίβας που αποτελείται από τους IIHD, Code-7023 και Mondo. Φυσικά δεν μπορεί να λείψει και η συμμετοχή μας στην διοργάνωση και προώθηση του Endorphin Festival για το 2011, που διοργανώνεται κάθε χρόνο από τους Voltage Selector, τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Φέτος, πολλά νέα μέλη και αυτή τη φορά όχι μόνο φίλοι και γνωστοί μπήκαν στην κλίκα της Undersky, ανάμεσά τους οι Sun Of Selah, Gia Mellish, The Next, TKR, Duckem, Atsuko Cheeba και άλλοι. Ευελπιστούμε σε ένα ομώνυμο διαδυκτιακό record label σύντομα, έτσι ώστε να δείξουμε στον κόσμο και την «άλλη» πλευρά της ηλεκτρονικής μουσικής, γιατί δυστυχώς εδώ αν δεν έχεις ταμπέλα, δεν ανήκεις πουθενά.

Γιατί τόση αγάπη για την Ιαπωνία; Χεχε.

Αυτή είναι από τις πιο οδυνηρές ερωτήσεις που θα μπορούσε κανείς να μου κάνει. Θα μπορούσα να μιλάω ώρες αναλύοντας το γιατί, αλλά…αυτό απλά δεν θα τελείωνε ποτέ. Η βαθύτατα κρυμμένη απάντηση πιστεύω πως είναι η αγάπη μου για την Αρχαία Ελλάδα και τους τότε μουσικούς επιστήμονες…η μάλλον «τους» μουσικούς επιστήμονες και όχι τόσο για την Ιαπωνία. Ένας πολύ κοντινός μου φίλος είχε μια συζήτηση κάποτε με τον γνωστό μας Sifu Versus, ο οποίος πρόσφατα είχε επισκεφθεί την χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Του είχε πει πως καθώς συζητούσε με έναν Ιάπωνα, ο δεύτερος άρχισε να παραπονιέται για την χώρα του όταν βάλθηκε να την συγκρίνει με την Ελλάδα, λέγοντας πως οι Έλληνες έχουν «προσφέρει» τόσους πολλούς φιλοσόφους και επιστήμονες, τόση γνώση, τεχνολογία και πάνω απ όλα τεχνογνωσία στην ανθρωπότητα και πως χάρη σε αυτούς δεν θα μπορούσαμε καν να συζητάμε αυτήν την στιγμή, σε αντίθεση με τους Ιάπωνες που το μόνο που έχουν «προσφερει» είναι…manga…Ξέρετε ποια ήταν η απάντηση του Sifu?...-Ναι αλλά…εσείς διαβάζετε τους φιλοσόφους αυτούς και εμείς τα manga…

Γενικότερα δεν θα μπορούσα ποτέ να πω, «μακάρι να γεννιόμουνα Ιάπωνας», απλά γιατί δεν θα είχα την ίδια γνώμη που έχω για αυτήν τώρα. Λατρεύω την κουλτούρα και την ιστορία τους, η μυθολογία τους είναι η πιο κοντινή σε αυτήν της Αρχαίας Ελλάδος και μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο αποδίδουν σε κάθε Θεό, τις αρμοδιότητες του. Η urban και underground σκηνή τους είναι για μένα ότι πιο όμορφο μπορεί κανείς να δει και να χαζέψει, και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά για την μουσική. Θα μπορούσα να κάτσω μια ολόκληρη νύχτα στην οροφή ενός κτηρίου στην Οσάκα και να παρατηρώ τον κόσμο. Δεν τολμώ να παραλείψω τα manga, τα anime και ευτυχώς ή δυστυχώς πολλές φορές τα videogames φτιαγμένα ή βασισμένα πάνω στην Ιαπωνέζικη κουλτούρα. Χωρίς αυτά απλά δεν θα υπήρχα πιστεύω, πιθανότατα να δούλευα σε κανένα φαστφουντάδικο της γειτονιάς, θα οδηγούσα BMW και θα άκουγα σκυλάδικα όλη μέρα. Χαχα. Χωρίς παρεξήγηση.



Ιαπωνία και μπάσο είναι δύο λέξεις που δεν κάνουν τη σύνδεση στους μη μυημένους. Φαντάζομαι υπάρχει δυναμική bass σκηνή και εκεί;

Η Ιαπωνία πιστεύω πως είναι αιώνες μπροστά από τους πάντες, στα πάντα, και δεν μιλάω για την ανεπτυγμένη τεχνολογία μόνο, γιατί σήμερα στην Ελλάδα το 99% του πληθυσμού μας πιστεύει πως οι Ιάπωνες είναι το ίδιο με τους Κινέζους ή τους Κορεάτες…πραγματικά τους λυπάμαι, και όχι γιατί δεν γνωρίζουν την διαφορά, αλλά διότι έχουν μια γνώμη, την οποία μάλιστα έχουν και ως δεδομένη και απόλυτα σωστή, ενώ στην πραγματικότητα κανένας από αυτούς δεν έχει τυπώσει καν την λέξη Ιαπωνία στο Google. Αν και λοιπόν είμαστε πιο κοντά χιλιομετρικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, που πιστεύω πως είναι η θυγατέρα των περισσοτέρων ηλεκτρονικών μουσικών ειδών, κατά κάποιον περίεργο τρόπο, η Οσάκα και η Οκινάουα ακολουθούν πριν καν τους ίδιους τους Λονδρέζους το «μονοπάτι» που αυτοί φτιάξανε. Δεν μπορώ να το εξηγήσω απλά ξέρω πως αν μου παρουσιάσει το οτιδήποτε και αν είναι αυτό, κάποιος Ιάπωνας φίλος μου, πέρα από το ότι θα μου αρέσει χωρίς αμφιβολία, είμαι πεπεισμένος πλέον πως σε ένα χρόνο από τότε θα κυκλοφορήσει αυτό το κάτι και στο Λονδίνο και ίσως σε κανα δύο χρόνια και στην Ελλάδα μας. Όποιος έζησε το Decadence Club της Θεσσαλονίκης μια πενταετία και ίσως λίγο παραπάνω πριν, με καταλαβαίνει, καθώς η Minimal Techno, ερχόταν εκεί πρώτα και ύστερα στο Βερολίνο χαχα.

Όπως και να έχει, η απάντηση είναι πως όχι απλά υπάρχει, αλλά ζει και βασιλεύει η Bass μουσική σκηνή στην Ιαπωνία και όχι μόνο εκεί. Ποιοι από εμάς δεν γνωρίζουμε πλέον τον περιζήτητο Dj Krush, ή τον Goth-Trad? Οι Ιάπωνες γενικότερα έχουν έναν μοναδικό τρόπο σύλληψης των πραγμάτων, κάτι που τους κάνει και μοναδικούς όταν παράγουν κάτι, είτε αυτό είναι μουσική είτε οτιδήποτε άλλο. Προσωπικά για εμένα πάντα η Ιαπωνία είναι ότι καλύτερο αν θες να διευρύνεις τους μουσικούς ορίζοντές σου, διότι απέχει χιλιόμετρα από το εμπορικό καταστρεμμένο pop και filth. Οι μουσικές τους διακρίνονται από την λεπτότητα και λεπτομέρεια των κομματιών, την σκοτεινή ενέργεια και ατμόσφαιρα που τα περιβάλει, την μελαγχολική μελωδία που σε ταξιδεύει και στην τελική σου δίνει ένα χαμόγελο ευχαρίστησης αντί να σε «ρίχνει». Είναι από τους λίγους λαούς που περνάνε το παραδοσιακό στο σύγχρονο και ακόμα και σήμερα μπορείς να ακούσεις ένα φλάουτο ή ένα κόντο σε ηλεκτρονική μουσική.



Imaginary Friend vs Japanese Bass Tart. Ποιες οι διαφορές;

- Χαχα backstab ε? Γενικότερα σαν άτομο και όχι σαν καλλιτέχνης είμαι γνωστός ως Japanese Bastard για προφανείς λόγους πιστεύω, το οποίο καθαρά ακουστικά έγινε Bass Tart, όταν άρχισα να ασχολούμαι με την Bass μουσική σκηνή. Πραγματικά δεν ξέρω ποιες θα μπορούσαν να είναι οι διαφορές μας με τον Imaginary Friend, καθώς είναι το Alτer Ego μου, νομίζω πως αυτό θα μπορούσε να το κρίνει μόνο ένα τρίτο άτομο που μας ξέρει προσωπικά όπως οι UNCO. Πλέον μόνο αυτοί με ξέρουν το πώς πραγματικά είμαι και σκέφτομαι, τις αρέσκειες και τις δυσαρέσκειες μου, τα πάθη μου και τα πιστεύω μου…Παλαιότερα τον Imaginary Friend, αντιπροσώπευε ένα λούτρινο αρκουδάκι μου, αλλά είναι δύσκολο να το κρύψεις όταν επισημάνουν φωτογραφίες σου στο όνομα του χαχα.

Studio time. Ποια η διαδικασία για την ολοκλήρωση ενός κομματιού και τι ‘υλικά’ συνήθως χρησιμοποιείς;


- Είμαι από τους παραγωγούς, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτόν τον τίτλο, που ξεκίνησαν με Minimal Techno και Electro, σε αντίθεση με τους περισσότερους της σκηνής που είναι πρώην της Hip Hop και Jungle, περίπου έξι χρόνια πριν, οπότε και ότι μουσική και αν προσπαθήσω να γράψω δεν θα παραλείψω στοιχεία αυτών και μπορώ νa πω πως ακόμα και σήμερα χρησιμοποιώ τον ίδιο τρόπο παραγωγής όπως και τότε. Λυπάμαι που το λέω, αλλά είμαι από αυτούς που μπορούν να συνθέσουν ένα μουσικό κομμάτι, αποκλειστικά με έναν και μόνο υπολογιστή, τα hardware synths, midi controllers κτλ. τα χρησιμοποιώ καθαρά για λόγους ευκολίας και για εξοικονόμηση χρόνου. Αν και είμαι σε θέση να χρησιμοποιήσω πολλά προγράμματα μουσικής παραγωγής, δεν μπορώ να χωρίσω το Reason χαχα. Το drum machine του είναι ότι πιο πετυχημένο σε μουσικά προγράμματα παραγωγής πιστεύω, και με έχει βολέψει τον τελευταίο καιρό. Ακόμα δεν είμαι σε θέση να φτιάξω έναν αποκλειστικά δικό μου ήχο από το 0, αλλά χρησιμοποιώ samples, όχι λούπες, όχι presets, απλούς και βασικούς ήχους, τους οποίους «δανείζομαι» από διάφορα vst ή πακέτα με samples όπως Absynth, FM, Battery και άλλα. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο στάνταρτ για το πώς μπορεί να συνθέσω ένα μουσικό κομμάτι, είναι μια διαδικασία που μπορεί να πάρει από μία μέρα, έως και έναν μήνα, εξαρτάται από το τι προσδοκίες έχω από το κομμάτι, εάν έχω μερικές προκαθορισμένες ιδέες η πατέρνες στο μυαλό μου κτλ. Σίγουρα το beat και η μελαγχολική ή σκοτεινή μελωδία, είναι κάτι στα οποία δίνω μεγάλη έμφαση, και σχεδόν σε κανένα κομμάτι δεν μπορώ να παραλείψω τα reverse effects και το shuffle.

Ελλάδα. Τι γνώμη έχεις για την ελληνική σκηνή; Διακρίνω μερικούς καλούς παραγωγούς αλλά και πάλι αυτοί μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού (άντε ενάμιση..).

- Θα μπορούσα να διαφωνήσω ονομάζοντάς σου δεκάδες σπουδαίους Έλληνες παραγωγούς, αλλά προφανώς η ερώτηση απευθύνεται σε αυτούς εντός της Ελλάδος, οπότε σίγουρα έχεις δίκιο και μάλιστα κρατάω το πρώτο χέρι μόνο :Ρ. Καταρχήν θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως αυτοί οι μετρημένοι στο ένα χέρι δεν ανήκουν στην Dub σκηνή, αλλά είναι ονόματα της Techno, House, Minimal κτλ. Δυστυχώς στην σκηνή μας δεν υπάρχουν παραγωγοί, αλλά ερασιτέχνες «και καλά» dj’s που ξαφνικά έγιναν παραγωγοί κατεβάζοντας δωρεάν το Fruity Loops ver.150. Εμπνευσμένοι από αυτό που έχουν μάθει πως είναι Dubstep, γιατί συγνώμη αλλά στην Ελλάδα ελάχιστοι ξέρουν τη έννοια της λέξης και του είδους, και ναι είμαι υπέρ των διαχωρισμών των ειδών, διότι ξεχωρίζει την μετριότητα από το σπουδαίο. Γιατί για παράδειγμα στην dance σκηνή υπάρχουν πάνω από 20 υποείδη; Απλά φανταστείτε να βρισκόταν ο David Guetta στο ίδιο καζάνι με τον Stefan Bodzin, πραγματικά πιστεύω πως δεν θα άκουγα Bodzin μόνο κ μόνο για αυτό, όσο «κακό» και αν αυτό με κάνει. Δεν μπορώ λοιπόν να δεχτώ πως Dubstep είναι ο Kode9, ο Τhe Bug, οι Digital Mystikz, οι Kryptic Minds και όλοι οι υπόλοιποι του κύκλου τους, είπα ονομαστικά μερικά από τα πιο εμπορικά ονόματα για να σας διευκολύνω στην αναζήτηση, είναι στο ίδιο καζάνι με τους, συγνώμη αλλά δεν θέλω να πω ούτε τα ονόματά τους, «παραγωγούς» του «Τσίρκου», όποιος κατάλαβε…
- Όπως και να έχει τον μέγιστο σεβασμό μου παίρνουν οι  Έλληνες : UNCO, Circo Inverso, Duckem, Pixels On Space, Kernel.



Πες μας σχετικά με την split κυκλοφορία ‘Sushi Beats’ με τον Circo Inverso.


Γενικότερα πολλά πάρε δώσε ανάμεσα σε μένα και τον Χρήστο, κατά κόρον «Circo Inverso” ξεκίνησαν τελευταία, καθώς διαπιστώνω πως είναι από τους πιο σωστούς σκεπτικιστές και από τους λίγους που κυνηγάει τον κυνηγό και όχι το θήραμα. Το Sushi Beats λοιπόν είναι η αρχή μιας σειράς συνεργασιών μεταξύ μας, που θα εκδίδονται από την Ιαπωνέζικη δισκογραφική “Moziq Recordings”, που έχει ως έδρα την πόλη Νάρα. ¨Ένα μουσικό κομμάτι από τον καθένα, θα γεμίζει την κάθε συλλογή, προσφέροντας στον ακροατή ένα μικρό ταξιδάκι, κάπου στο βάθος… Το πρώτο μέρος με τα κομμάτια «Kuro Karasu” και “Cookies n’ Cream” θα κυκλοφορήσει στις 8 Αυγούστου και ευελπιστούμε να εισακουστεί αξιοπρεπέστατα ? 

Τι να περιμένουμε από εσένα και την Undersky Collective για το υπόλοιπο του 2011;


Το θέμα είναι να περιμένετε και όχι τι χαχαχα...διότι θα αργήσουμε λίγο ακόμα, καθώς ετοιμάζουμε ένα official site, και την πρώτη δωρεάν κυκλοφορία του αναμενόμενου label, μας για τον Οκτώβριο, όπου θα γίνει και ένα αντίστοιχο event που θα γιορτάζουμε τον έναν χρόνο μας και την αρχή του label, με πολλά δελεαστικά ονόματα, κυρίως του εξωτερικού… Όσο για εμένα, προσπαθώ να κρατάω αποστάσεις από την Ελληνική σκηνή, καθώς δεν θέλω να καταλήξω ως άλλος ένας γνωστός του γνωστού «dj” που παίζει από μπαράκι σε μπαράκι, χωρίς παρεξήγηση πάντα. Έχω τον Σεπτέμβριο μία πιθανή εμφάνιση στο Tel Aviv μαζί με τους Jazzsteppa, και τον Νοέμβριο στο Roxy Club της Πράγας. Επίσης αναμένονται μερικές κυκλοφορίες όπως το Deep Rooted από την Paradise Lost Recordings, το οποίο θα περιέχει το “Underneath The Water” με την Gia Mellish. Μας έχουν κάνει επίσης πρόταση από την 7even Recordings για ένα άλμπουμ, κάτι που πιστεύω πως θα τραβήξει λίγο καιρό, και άλλες συνεργασίες με ονόματα όπως Sun Of Selah, UNCO, Fumiko Kawa και άλλους.

Ραψωδός Φιλόλογος (συνέντευξη)




ΡΑΨΩΔΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ


Με τον ‘Ακρωτηριασμένο Αχιλλέα’ να παίζει δυνατά στα πικάπ μας (ή στη σιντιέρα για την ακρίβεια του λόγου), πετυχαίνουμε τον Ραψωδό Φιλόλογο από την Αθήνα (και μέλος του crew Ladose μαζί με τον Κριτή, Λόγο Απειλή, Μπούκλα και DJ Wester) για μερικά λόγια πάνω στο νέο του άλμπουμ.




Το 2011 φέρνει νέο προσωπικό δίσκο για εσένα , σε νέο σπίτι μάλιστα. Μίλησέ μας λίγο για αυτό το νέο άλμπουμ.

Το καινούριο cd αποτελεί την τρίτη μου προσωπική δουλειά αν και είναι η πρώτη από αυτές που θα βρίσκεται και στα ράφια των δισκοπωλείων. Τη θεωρώ μακράν την πιο ώριμη μουσική μου απόπειρα τόσο σε στιχουργικό όσο και σε ερμηνευτικό επίπεδο.

Τι σε έφερε κοντά στην I AM HIP HOP;

Τα παιδιά που αποτελούν το μη μουσικό μέρος της “I am hip hop”, εκτός από άριστοι επαγγελματίες είναι και φίλοι από τα παλιά που οι δρόμοι μας είχαν διασταυρωθεί πολύ πριν η παρέα “I  AM HIP HOP” πάρει το σημερινό της όνομα. Το μεγαλύτερο και ταυτόχρονα πολυτιμότερο προνόμιο είναι ο αμοιβαίος σεβασμός που τρέφει ο ένας για τη δουλειά του άλλου και –για να ειπωθεί και ξεκάθαρα- η ολοκληρωτική έλλειψη οποιουδήποτε είδους λογοκρισίας ή παρέμβασης στο στιχουργικό και το μουσικό τομέα, πράγμα που δεν είναι αυτονόητο για όλους όπως σε εμένα σήμερα. Περιόρισε την ελευθερία ενός μουσικού και αυτόματα έχεις σκοτώσει την έμπνευσή του.

Σε τι αναφέρεται ο τίτλος του άλμπουμ ‘Ακρωτηριασμένος Αχιλλέας’;


«Κόβω την προσωπική μου Αχίλλειο πτέρνα να μην έχω πια καμία αδυναμία, έτσι ώστε να νιώσω λίγο άτρωτος και πάλι» λέω σε ένα στίχο του ομώνυμου τραγουδιού. Προσωπικός γόρδιος δεσμός. Αλληγορικά, στο ίδιο σου το σώμα. Αδυνατείς να τον λύσεις. Αντέχεις να τον κόψεις;

Από θέμα παραγωγής, πως συγκρίνεις αυτό το άλμπουμ με τα παλαιότερά σου;

Στο σκελετό του όλου εγχειρήματος μουσικά πρωτοστατεί ο Κριτής, πλαισιωμένος από τους Insom, Marco Bartoli και Boukla. Σκοτεινές λούπες, βαριά τύμπανα, χαμηλότερων τόνων ερμηνείες, λιγότερα κομμάτια. Η αφαιρετική τεχνική του γλύπτη, αφαιρεί όσα περισσότερα γίνεται από το μάρμαρο για να μείνει ξεκάθαρη η φιγούρα που θέλει να απεικονίσει. Έτσι κι εγώ στον «Αχιλλέα». Είναι ένας δίσκος ακρωτηριασμένος.

{youtubejw width="470"}kfrL8BS4kHw{/youtubejw}

Βλέπουμε μια υγιή και δυνατή hip hop σκηνή στη Βόρεια Ελλάδα (πιάνοντας όλα τα στοιχεία της). Έχεις την ίδια γνώμη;


Φυσικά. Και μόνο το γεγονός ότι το THHF εδώ και 8 χρόνια στη σειρά χαίρει σεβασμού και υποστήριξης από όλη τη Βόρεια Ελλάδα είναι κάτι παραπάνω από ενδεικτικό.

Από την υπόλοιπη Ελλάδα, ποια νέα ονόματα ξεχωρίζεις και γιατί;


Τσεκάρετε τους X-Equipo από την Κέρκυρα! Πιστεύω πως είναι το επόμενο 'next big thing'.

Οι Ladose σε τι φάση βρίσκονται; Ετοιμάζετε νέο δίσκο ή θα κυκλοφορήσουν και άλλα νέα προσωπικά άλμπουμ από το crew;

Οι Ladose είναι πιο ενεργοί και πιο δημιουργικοί από ποτέ, γεγονός που συνεπάγεται πάρα πολλές δουλειές! Θα αρκεστώ στο να αναφέρω την κυκλοφορία του νέου προσωπικού album του Κριτή μετά από 6 χρόνια χωρίς solo δουλειά και πιστέψτε με, η αναμονή άξιζε τον κόπο! Όσο για το καινούργιο Ladose… απλά να ξέρετε πως δουλεύεται ήδη…

Τι να περιμένουμε από τον Ραψωδό Φιλόλογο τo Καλοκαίρι; ‘Όργωμα’ όλης της Ελλάδας με live shows;

Ανέκαθεν τα live στην επαρχία μου άφηναν μια ιδιαίτερη αίσθηση καθώς ο κόσμος που μας υποστηρίζει δεν έχει την ευκαιρία να μας βλέπει συχνά και το πάθος τους στις ζωντανές μας εμφανίσεις είναι ασύγκριτο. Έχω γυρίσει ήδη πάρα πολλά μέρη όλα αυτά τα χρόνια και με αφορμή το νέο δίσκο είμαι πραγματικά πρόθυμος να πάω οπουδήποτε με καλέσουνε. Το hip hop μήνυμα πρέπει να διαδοθεί παντού!

www.rapsodosfilologos.gr

Artist Profile: Mike Jones (Συνέντευξη)




Mike Jones
.

Ο Νεοϋορκέζος Mike Jones είναι μεγάλη μορφή στους underground κύκλους του illustration. Τα έργα του μπορείς να τα δεις μέσα από skate εταιρίες όπως η Altamont, Etnies και éS, αλλά και σε εξώφυλλα και αφίσες δισκογραφικών εταιριών όπως Mad Decent και Dim Mak. Πάνω από όλα όμως είναι ο art director μίας από τις καλύτερες και κυρίως επιδραστικές street fashion εταιριών αυτή τη στιγμή, της Mishka NYC! Μας μιλάει μια ωραία καλοκαιρινή μέρα στο ‘Μεγάλο Μήλο’…

Συνέντευξη: Μάνος Νομικός



Γεια! Πως πάει στη Νέα Υόρκη; Ποιο είναι το συνηθισμένο πρόγραμμά σου;


Τα πάντα πάνε καλά εδώ στη Νέα Υόρκη, ειδικά τώρα που αρχίζει και ζεσταίνει λίγο. Είναι ωραίο να περνάς περισσότερη ώρα έξω. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα, με την εξαίρεση ότι έρχομαι στα γραφεία της Mishka τις καθημερινές. Έχω λίγη ώρα το πρωί πριν πάω στη δουλειά για να ηρεμήσω και να διαβάσω τα νέα ή να πάω στο γυμναστήριο. Τον υπόλοιπο χρόνο τον περνάω με τη φίλη μου.


Πότε συνειδητοποίησες ότι θα σχεδιάζεις επαγγελματικά;


Στα είκοσι μου άρχισα να συνειδητοποιώ τις πιθανότητες μιας καριέρας σαν designer / artist. Πάντα ζωγράφιζα και δούλευα δημιουργικά από μικρό παιδί, αλλά δεν ακολούθησα αυτό τον τομέα στο κολέγιο. Ήθελα μια καριέρα στα παιχνίδια, και έτσι σπούδασα Industrial Design.




Ποιες είναι οι επιρροές σου θεματικά και οι αγαπημένοι σου καλλιτέχνες;

Η καθημερινή ζωή, η σύγχρονη κουλτούρα και η νοσταλγία είναι οι μεγαλύτερες επιρροές μου. Η δουλειά μου βασίζεται σε ιδέες και concepts που υπάρχουν σαν μνήμη στη ζωή μου και το ‘χτίσιμό’ τους μέσα από το δική μου ‘design γλώσσα’. Οι συζητήσεις με φίλους, το ίντερνετ, η μουσική, οι ταινίες και τα βιβλία, μου δίνουν επίσης ιδέες. Όσο αφορά τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες, μπορώ να σκεφτώ τους Walt Disney, Robert Crumb, Dali, Wally Wood, Kozik, Marc McKee, Robert Rauschenberg, Raymond Pettibon, Warhol, Eastman & Laird, Jim Phillips.


Πως είναι να είσαι ο art director της Mishka;

Δουλεύοντας στην Mishka είναι μοναδική εμπειρία και είμαι πραγματικά τυχερός που δουλεύω εκεί σαν art director. Είναι φοβερή δουλειά που έχει πολύ fun, αλλά έχει και μεγάλες ευθύνες να διευθύνεις καλλιτεχνικά μία ολόκληρη collection. Δένεσαι συναισθηματικά με την κάθε συλλογή και αυτό είναι εξίσου παράξενο. Είναι ωραίο όμως να βλέπεις να δημιουργείται η συλλογή και το όραμά σου να γίνεται πραγματικότητα, αλλά πρέπει να ζυγίσεις διάφορες δύσκολες αποφάσεις που πρέπει να πάρεις στο ενδιάμεσο.




Ποια είναι η διαδικασία στο να διαλέγετε το concept και το design της κάθε συλλογής;

Η διαδικασία του σχεδιασμού έρχεται οργανικά και σχεδόν φυσικά. Ίσως δω κάτι που μου τραβάει την προσοχή ή θυμάμαι μια παλιά ιδέα και την εξελίσσω. Τα τελευταία χρόνια  σταματήσαμε να δημιουργούμε τις συλλογές βασισμένες πάνω σε ένα concept και πλέον τα πάντα είναι πιο ελεύθερα. Μερικές φορές είναι απλά τα πράγματα, όπως να δημιουργούμε χαρακτήρες βασισμένους στο Keep Watch eyeball (σ.σ. το κλασικό ‘μάτι’ της Mishka) ή άλλες φορές θα δουλέψουμε με έναν αγαπημένο illustrator πάνω σε μία ιδέα. Το πιο σημαντικό είναι να κρατάμε τη συλλογή φρέσκια και να μην χάνουμε την επαφή με τον κόσμο που του αρέσει το brand για συγκεκριμένους λόγους.


Τι να περιμένουμε από την Mishka το 2011;


Το 2011 θα είναι άλλη μια καλή χρονιά για την Mishka. Δουλεύουμε πάνω σε μερικές σπουδαίες συνεργασίες που θα βγουν προς τα έξω σύντομα. Πέρσι συνεργαστήκαμε με τους ανθρώπους της Plan B Branding για τη δημιουργία ενός αυθεντικού sport logo βασισμένου στον χαρακτήρα Cyco Simon (σ.σ. μία μονόφθαλμη και μονοκέρατη νεκροκεφαλή…). Περίμενα πως και πως αυτή τη συνεργασία που μόλις κυκλοφόρησε. Έχουμε επίσης συνεργαστεί με σπουδαία ταλέντα για την Άνοιξη-Καλοκαίρι 2011, όπως ο Mike Sutfin, αλλά και φοβερά παιδιά που έκαναν την πρακτική τους στο design τμήμα της εταιρίας. Κάθε χρόνο το brand μεγαλώνει και εξελίσσεται.




Δουλεύεις με τη μουσική κοινότητα; Αγαπημένοι καλλιτέχνες από τη Νέα Υόρκη;


Ναι, δουλεύω πολύ στενά με τη δισκογραφική Mad Decent και σε πολλά projects του Diplo (σ.σ. ο ιδιοκτήτης της Mad Decent), συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως Lil’ Jon και Santigold, όπως και με όλο το roster της εταιρίας. Έχω δουλέψει και με ονόματα όπως ο Congorock από την Ιταλία και το Deadly Rhythm party στην Αγγλία. Μπορεί να ακουστώ κλισέ, αλλά οι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες από τη Νέα Υόρκη είναι θρύλοι και ροκ σταρ σαν τον Jay-Z, The Velvet Underground, The Ramones, Biggie, Wu-Tang Clan, The Strokes. Χαιρετίζω επίσης τους φίλους μου στην Fool’s Gold records (σ.σ. δισκογραφική εταιρία με ιδρυτή τον A-Trak), Suckers & The Rassle.

Τι να δει και να κάνει κάποιος που έρχεται για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη;

Θα έλεγα να έρθει πρώτα στο Μπρούκλιν. Τα μουσεία MET και MoMa είναι must. Τα παιχνίδια των Knicks και Mets πάντα έχουν πλάκα. Ανάλογα με τον καιρό, περπάτα και στο Central Park και στο Coney Island boardwalk. Φάε και ένα κομμάτι πίτσα. Δεν έχω ανέβει στην οροφή του Empire State και του Αγάλματος της Ελευθερίας αλλά πρέπει να είναι ωραία.

Τι να περιμένουμε για το υπόλοιπο του 2011 για τον Mike Jones;

Μέχρι στιγμής το 2011 έχει μπει καλά για εμένα. Έχω δουλέψει με μερικούς νέους πελάτες, καθώς και με μερικά γνώριμα πρόσωπα. Μαζί με τις freelance δουλειές μου και με αυτή στη Mishka, δουλεύω και σε μια δική μου συλλογή με t-shirts και καπέλα που θα κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά. Ανανεώνω συνέχεια το Twitter μου (@doctorjonze) και tumblr (hewhocannotbenamed.com) με νέες δουλειές, κυκλοφορίες και πολύ χιούμορ για να κρατάω τον κόσμο up-to-date με ότι κάνω.

www.studiomj.com

Ninjasonik - No Swords or Masks (download)

 

Ένα απο τα πιο προοδευτικά νέα hip hop συγκροτήματα της Νέας Υόρκης είναι και οι Ninjasonik (πάντα μαζί με τους Das Racist). Ο όρος hip hop μάλιστα μπορεί να τους περιορίζει μιας και οι επιρροές προέρχονται απο όλο το φάσμα της 'μαύρης' και ροκ μουσικής. Και για να μην λέμε πολλά, μας δίνουν προς δωρέαν download το νέο τους 'No Swords Or Masks' mixtape (κανονικό άλμπουμ βασικά, καμία διαφορά), ενώ θα μπορούσαν να ηχογραφούν σε όποια εταιρία θα ήθελαν. Είναι μακρύς ο δρόμος της ανεξαρτησίας...

{youtubejw width="470"}zNTmG5trwyI{/youtubejw}

Léon (συνέντευξη)



Léon

Back to the futrue! Ο νέος Έλληνας τραγουδοποιός μιλάει στο Platform.



Είμαι σίγουρη πως ο Léon, κατά κόσμο (και όχι υπόκοσμο) Λέον Βερεμής ζει έναν προσωπικό μύθο από τα τέλη του 2009 και με την σύνθεση της κολεκτίβας που τον ακολουθεί: 9 ψυχές, καθεμία με τον προσωπικό της ήχο προς παραγωγή και κατανάλωση.  Η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά του κυκλοφόρησε λίγο πριν αρχίσει να μετρά αντίστροφα το νέο έτος και το ‘Futrue’ (Archangel, 2010) έχει μόνο μουσικές χαράς να μεταδώσει.

Συνέντευξη: Κέλλυ Παπακωνσταντίνου - Φωτογραφίες: Theo Vranas





Είσαι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει σπουδάσει μουσική και έχει ‘τριφτεί’ πολύ μαζί της, πριν φτάσει στα αυτιά μας το αποτέλεσμα της πρώτης σου δουλειάς. Η μουσική ήταν αυτό που ήθελες πάντα;

Ναι, πάντα αυτό ήθελα. Δεν ήμουν καλός μαθητής στο σχολείο και τα δύο πράγματα στα οποία είχα αυτοπεποίθηση ήταν η μουσική και το ποδόσφαιρο (για το δεύτερο είναι αργά). Μέσα από τη δημιουργία και την επικοινωνία στο live είναι αυτές οι στιγμές που νιώθω κάτι που μοιάζει με ελευθερία.

Γιατί κολεκτίβα και όχι ένα σχήμα, μία μπάντα; Αυτό υποδηλώνει πως όλα ξεκινούν και καταλήγουν σε σένα, κατά κάποιον τρόπο;

Έχει γραφτεί κατά καιρούς αρκετές φορές η λέξη «κολεκτίβα». Στην πραγματικότητα δεν ισχύει, παρόλο που θα ήταν όμορφο κάτι τέτοιο. Πρόκειται για ένα σόλο project το οποίο όμως δεν ήθελα να έχει την συνηθισμένη αισθητική ενός σόλο. Τα παιδιά που παίζουν κατά καιρούς μαζί μου είναι άτομα κοντά στην ηλικία μου, που αγαπούν την μουσική και έχουν έντονες και ενδιαφέρουσες προσωπικότητες. Κάποιοι απο αυτούς, όπως η Nalyssa Green και η Nefeli Walking Undercover κάνουν τα δικά τους project τα οποία είναι πολύ αυθεντικά και ενδιαφέροντα και αξίζει να τα παρακολουθήσετε.

Το πρώτο δείγμα της δουλειάς σου “(To) The Children of Tomorrow” παραπέμπει σε ευχάριστα και αισιόδοξα μηνύματα. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τον υπόλοιπο δίσκο. Γεννήθηκες χωρίς νταλκάδες;

Μπορώ να δεχτώ ότι ο νταλκάς είναι μέρος της κουλτούρας μας. Δεν μπορώ να δεχτώ όμως πως στη ζωή μας είναι μόνο αυτό. Ήθελα το άλμπουμ να σε μετακινεί και να δημιουργεί μια αλυσίδα από συναισθήματα που θα οδηγήσουν σε δημιουργικές πράξεις.

Μία μερίδα του κοινού σου θα σε θυμάται σαν μέλος ενός τελείως διαφορετικού project, των Mimosa’s Dream, που εκεί που σας βρήκαμε, κάπου σας χάσαμε λίγο απότομα. Είναι ένα κεφάλαιο το οποίο έχει κλείσει;

Όχι, δεν έχει κλείσει. Με τους Mimosa’s είμαστε σαν αδέρφια. Απλώς οι συνθήκες μας έχουν αναγκάσει να βρισκόμαστε σε διαφορετικά μέρη και αυτό δεν μας δίνει την δυνατότητα να δουλεύουμε σοβαρά. Επειδή σεβόμαστε τη μουσική έχουμε πει πως οι Mimosa’s Dream θα ξαναπαίξουν όταν βρεθούμε στον ίδιο χώρο και έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε και να παρουσιάσουμε κάτι που αξίζει.



Για την ολοκλήρωση του ‘Futrue’ συνεργάστηκες με μεγάλα ονόματα όπως τον Οttomo και τον Josh Clark. Πως προέκυψαν αυτές οι συνεργασίες και ποιες οι πιο δυνατές αναμνήσεις σου από τις ηχογραφήσεις του δίσκου;

Προέκυψαν αφού ο Νίκος και ο Josh άκουσαν τα κομμάτια μου και τους ενδιέφερε. Έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις από όλο αυτό. Μέσα σε ένα χρόνο μπορώ να πω πως έχει αλλάξει η ζωή μου. Δούλεψα με πολλούς και διαφορετικούς χαρακτήρες, πήγα δύο φορές στη Νέα Υόρκη και κάναμε τις μίξεις. Δεν ήξερα πως δημιουργείται ένας ολοκληρωμένος δίσκος, τι προγραμματισμό θέλει, πόσα πράγματα που είναι μέσα σου συναντάς μπροστά σου στη διαδικασία. Ένταση, ενθουσιασμός, απογοήτευση, φόβος, μετά πάλι χαρά και ανυπομονησία, κούραση και όταν ολοκληρώνεται, γαλήνη και πληρότητα. Για λίγο όμως, μέχρι να αρχίσει το επόμενο.

Στον δίσκο πάντα βγαίνει μπροστά το ukelele σου, με το οποίο φαίνεται πως έχει ένα ιδιαίτερο δέσιμο, μία σχέση αγάπης και σεβασμού. Γιατί αυτό και όχι κάποιο άλλο μουσικό όργανο;


Δεν προγραμματίζεις τον έρωτα. Όταν έπιασα πρώτη φορά το ukelele είπα: «αυτό με χαρακτηρίζει».Μπορώ να το κουβαλάω παντού, να ταξιδεύω, να καταγράφω τραγουδώντας. Μου αρέσει γιατί μοιάζει γλυκό και αφελές αλλά παράλληλα βγάζει και αυτή την χορευτική και παιχνιδιάρικη διάθεση.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πως οι επιρροές σου ποικίλουν, από εγχώριες μελωδίες, ήχους που έρχονται από γειτονικές χώρες και φιγούρες που έχουν κάνει καριέρα παγκόσμιες. Σε αγγίζει η σύγκριση;


Δεν βλέπω τη μουσική ανταγωνιστικά. Όταν γίνεται αυθεντικά, ο κάθε ένας δημιουργεί κάτι μοναδικό, γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του μοναδικές εικόνες.

Πόσο εύκολο είναι να δουλεύουν τόσα πολλά άτομα για ένα συγκεκριμένο σκοπό; Υπάρχουν στιγμές που οι απόψεις να αποκλίνουν πολύ η μία από την άλλη, ή βρίσκεστε ως επί το πλείστον σε αρμονία ιδεών;

Τα παιδιά στη μπάντα σέβονται το γεγονός ότι αυτό είναι δημιούργημά μου, η μουσική μου και εκ των πραγμάτων εγώ αποφασίζω. Δεν μπαίνουμε λοιπόν σε τέτοιες διαδικασίες αλλά πάντα ακούω και εμπιστεύομαι τις γνώμες τους. Στην ομάδα μας το κλίμα είναι άψογο.



Πέντε αγαπημένα τραγούδια


Sonic Youth - Teenage Riot :
Είμαι 17 χρονών και είναι σχεδόν άνοιξη.

Red Hot Chili Peppers - Under the Bridge:
Φτάνω στο Λος Άντζελες όπου έχω πάει για σπουδές και ξαφνικά όλη αυτή η μουσική που άκουγα μικρός αποκτά εικόνα.

Μίκης Θεοδωράκης- Δρόμοι Παλιοί:
Από τα παιδικά μου χρόνια, με την ερμηνεία της Μαρίας Φαραντούρη.

Bob Marley - Waiting In Vain :
Μένω στο Νότιο Λονδίνο και περπατάω στη βροχή για το μετρό. Πολλά πρόσωπα, βαριά μάτια.

Velvet Underground - Heroin :
Το ίδιο ψυχεδελικό ταξίδι με το “The End” των Doors, διαφορετικού χρώματος.